SCHELTEMA

'Journalistiek is een moeilijk vak.' Alsof hij terzake een kenner is, gebruikte filmer Theo van Gogh deze aanhef voor een brief waarvan een gedeelte dinsdag in Trouw stond. Een mal briefje. Van Gogh's tv-serie over Koos Tak heet voluit 'De eenzame oorlog van Koos Tak' en de regisseur heeft de oorspronkelijke scripts, waar twee jaar aan gewerkt was, wegens ondeugdelijkheid weggeworpen en samen met Arno Kantelberg en Henri de By binnen acht weken nieuwe scenario's geschreven.

Niet echt verbijsterende mededelingen; Van Gogh vond gewoon dat hij te weinig voorkwam in het verhaal in Trouw over hoofdrolspeler Gerard Thoolen. Interessanter werd het pas, toen de volgende dag wéér een brief arriveerde over dat verhaal in Trouw. Deze keer van één van de schrijvers die Van Gogh behulpzaam waren geweest, Arno Kantelberg. Het was een brief niet voor u, maar voor ons: of we begin volgend jaar, als de NPS de serie vertoont, er toch alsjeblieft vooral in besprekingen rekening mee willen houden dat je in zeven dagen niet de scenario's voor zeven afleveringen kunt schrijven: 'Zelfs redacteuren van HP/De Tijd kunnen in een week tijds geen fantastisch scenario in elkaar draaien.'

Laten we het er maar op houden dat we met deze brieven de leukste grap van 'De eenzame oorlog van Koos Tak' nu al gehad hebben. Er is mij al veel geks overkomen in de tijd dat ik wel eens over de televisie schrijf, maar dit was werkelijk een primeur.

Overigens, een ingezonden brief wordt niet per definitie in extenso afgedrukt. Zo ook die van Theo van Gogh niet. Behalve de eerder genoemde eerste zin werd ook de gehele laatste alinea geschrapt. Die luidde: 'Omdat Trouw als enige krant in Nederland een oproep tot Berufsverbot jegens mijn persoontje op zijn opiniepagina afdrukte en vervolgens te scheiterig bleek de aangevallene weerwoord te gunnen, was ik voornemens geen komma meer aan Uw riool-orgaan te wijden. Mijn liefde voor de waarheid in het algemeen en die van Uw lezertjes in het bijzonder, noopt mij thans anders. Hopende U hiermee van dienst te zijn geweest, Theo van Gogh.'

In zijn rollen van kenner der journalistiek en riooldeskundige valt het toch een beetje tegen dat Van Gogh het woord schijterig niet goed kan schrijven. Zoals het ook niet meevalt dat Van Gogh meteen over zijn bezwaren tegen Trouw heen stapt, zodra een tamelijk futiel terzijde, dat hem evenwel in al zijn glorie over het voetlicht had kunnen brengen, naar zijn mening ten onrechte niet tot thema van een verhaal is verheven. Als dit Van Gogh al weet te beroeren tot een direct geschreven reactie, dan kan zijn pijn over een Berufsverbot niet echt diep zitten.

En dat zit het natuurlijk ook niet. Een flinterdun ego, omhuld door een olifantshuid boven een paar knap lange tenen, dat levert een gedrocht op dat alleen nog onverwachte bewegingen kan maken.

Ik ben er tegen dat Van Gogh nergens meer mag publiceren, zo dat ooit door iemand gevraagd is. En wat dan nog? Ik ben er wel vóór dat Van Gogh zo weinig mogelijk, en in sommige kwesties het liefst niets gevraagd wordt. Dat heeft niks met schijterigheid te maken, dat is gewoon een journalistieke afweging, waarin het gaat om de vraag of een opinie interessant is, waarbij fatsoen een zekere rol speelt, de aanwezigheid van een redelijke betoogtrant op prijs wordt gesteld en die ook buiten de particuliere claque van de getroffene nog enige waarde behoudt. Van Gogh eist, zo het hem van pas komt, een recht op antwoord. Daarmee verkeert hij niet in het beste gezelschap.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden