Schamele score baanploeg op WK in Melbourne

Wim Stroetinga.Beeld epa

De teller bleef steken op één medaille; een bronzen voor Wim Stroetinga op het niet-olympische onderdeel scratch. Sinds 2002 was de score op het WK wielrennen niet meer zo mager; toen betrof het ook nog een gouden voor Leontien van Moorsel. Een paar maanden voor de Spelen is er weinig reden voor optimisme

Natuurlijk, de duuronderdelen bij de vrouwen waren niet optimaal bezet. Kirsten Wild kan in Londen meedoen om de prijzen op het omnium maar verkiest dit voorjaar de weg.

En de ploegachtervolging, met naast Wild ook de eveneens niet aanwezige Ellen van Dijk en Vera Koedooder, zou op de Spelen best in de buurt van het podium kunnen komen. In Melbourne meldde zich geen enkele andere medaillekandidaat.

Teun Mulder uitgezonderd wellicht. Ook al vloog hij er zondag op keirin in de eerste ronde uit, net als titelverdediger Shane Perkins bijvoorbeeld. 'Als je tactisch een paar foutjes maakt ben je meteen de klos', vertelde de spierbundel uit Zuuk. Mulder, die voor het eerst sinds 2003 ontbrak in een finale (ditmaal gewonnen door de Brit Chris Hoy), blijft een kanshebber.

Maar Mulder is bij de mannen ook meteen de enige Nederlandse sprinter, straks in Londen. Willy Kanis en Yvonne Hijgenaar plaatsten zich in Melbourne op de teamsprint voor de Spelen, maar dat was ook de enige keer dat er in het kamp van bondscoach René Wolff iets te lachen viel.

Kanis werd zaterdag vroeg gevloerd op keirin en zondag zevende op de 500 meter tijdrit. De afgelopen jaren werd ze telkens vierde. Erger nog: in haar tijden zit geen stijgende lijn. 'Maar met een zwaarder verzet reed ze wel een stabiele race', zag Wolff nog een positief punt. 'Qua resultaat was dit WK teleurstellend. Eigenlijk hebben we jaren geleden al de slag gemist. We zijn nu een weg ingeslagen waarin we geloven, maar dat moet wel een keer iets gaan opleveren.'

Kopenhagen 2002 was een bescheiden WK voor het Nederlandse baanwielrennen. Maar toenmalig bondscoach Peter Pieters had wel een aanstaand kampioen als Theo Bos bij zich en een talent als Mulder. Waarna Nederland inderdaad een baannatie werd.

In Melbourne verdeelden Groot-Brittannië en Australië de meeste prijzen met ieder zes gouden medailles. Zelfs de Belgen met Pieters pakten één keer goud en twee keer brons. Opvolgers Wolff en Robert Slippens moesten het doen met schamel brons.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden