Schamel offer in een stoffig zakje

Vreemd gebeuren, de kerkgang. Hoofdzakelijk grijze hoofdjes. Pepermuntjes. Oude, soms wat te langzaam gezongen, liederen. Een dominee die tracht het Woord te laten spreken door zijn mond. Zonder moderne hulpmiddelen als beamers of PowerPoint. Alleen een microfoon, vaak van gebrekkige kwaliteit. De kracht van de Boodschap moet daar tegen kunnen, is de opvatting. De Bijbel leeft immers? Goede wijn behoeft geen krans.

Citaatje uit het Boek: 'Het is zaliger te geven dan te ontvangen'. Dus wordt er een geldelijke gave gevraagd na de preek. Vaak in twee rondes: eentje voor het onheil elders in de wereld en eentje voor het nabije onheil. Dat komt dan vaak neer op een bijdrage ten behoeve van de eigen, noodlijdende kerk.

Gegraai in portemonnees. Even een ontspanning. Kletsen. En ondertussen de zoektocht naar het kleinste geld dat zich mogelijk nog bevindt in de plooien van de beurs: een stuiver of een dubbeltje, of maximaal een euro. Nooit papiergeld. Het grotere geld wordt immers al via de Kerkbalans geïnd?

En dan komt dat stoffige zakje langs. Je hoopt dat er nog even 'ting' klinkt als het lichte muntje naar binnen valt. Meestal hoor je niks...

Wat zal dat een gênante aangelegenheid zijn de inhoud van de collectezakken te tellen na de dienst. Het is dan ook niet meer van deze tijd om de zaligheid van het geven te praktiseren middels het storten van een bijdrage in een stoffen zakje. Wanneer eindigt deze zielige vertoning? Of is het een te groot offer dat te vragen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden