Schaatsen in de nazomer, op vier wielen over werkasfalt

Het is de stilte na de storm. De moessonregens die Nederland teisterden, zijn zomaar ineens opgedroogd. Verbaasd glijdt de zon deze zondagmiddag over het Waterland. Druk is het niet. Iedereen moet blijkbaar nog aan het mooie weer wennen.

RUUD VAN HAASTRECHT

Bij de windmolen van Durgerdam parkeren we de auto en binden we de wieltjes onder. In het rugzakje zitten appels en bananen voor onderweg, want het is toch een hele afstand. En de wind waait altijd flink op de dijk.

Vandaag hebben we hem tegen op de heenweg. Fel gaan we van start, als ongeduldige paarden die te lang op stal hebben gestaan na al dat slechte weer van de laatste tijd. Oude kuierende dametjes, die het fietspad op de dijk voor een wandelpad houden, springen verschrikt opzij. Dat je op skates harder gaat dan met de fiets, wisten zij nog niet. Mijn skatevriend, die in de slipstream niet tegen de wind in hoeft te roepen, waarschuwt al ver van tevoren: 'Opzij, skeelers!' Maar de babyboomers willen van geen wijken weten. Tsja.

Marken, voorheen deed je dat op de fiets vanuit Amsterdam. Stoer tegen weer en wind in met z'n tweeën, de kragen omhoog, en halverwege in Durgerdam stoppen voor warme chocolademelk met een appelpunt. Of je trok zondagochtend vroeg er al op uit, met je stoere wandelschoenen aan. De tram naar het Florapark, en vandaar te voet de Schellingwouderbrug over waarna het platteland boven Amsterdam met z'n pittoreske oude huisjes zich uitstrekte als een oase van licht, lucht en ruimte. En wanneer je poffertjes had gegeten in Marken en in de vroege avond weer de hoogspanningsmasten zag verschijnen als wegwijzers naar de lichtende stad, voelde je je als een vreemde die de stad voor het eerst ziet liggen. Het water, de vogelzwermen, het weidse land; ze maakten de stadse zorgen altijd weer relatief.

Op inline-skates is het landschap meer een decor dat aan je voorbijtrekt. Het schapengemekker of het geklots van water tegen de dijk wordt overstemd door het geluid van vier wieltjes op het asfalt. Er zijn andere dingen die de aandacht vragen dan wind, gras en water: je ademhaling, het ritme in je slagen, de gaten en bobbels in het wegdek.

De route zelf kan haast niet simpeler: gewoon het dijkpad langs de IJsselmeerkust volgen. Alleen bij Uitdam moeten we er even vanaf. Daar voert de weg dwars door het dorp. De bewoners turen ons na of we marsmannetjes zijn. Even verder dwingt het Zuiderzeewater ons tot kiezen: gaan we de eenzame dijk richting Marken op of niet? We aarzelen geen moment. We hebben er tot nu toe zo verbeten aan gesleurd. Het móét eruit, een week zittend leven achter de beregende ruiten.

In Marken draaien we linksaf de klinkers op, tussen een kudde Amerikaanse toeristen door. Met open mond kijken die ons na. Dat er niet alleen in de winter door Hollanders geschaatst wordt maar ook in de nazomer, wisten zij niet. Aan de haven strijken we op een terras neer voor frisdrank met gebak. In onze oren klinkt geroezemoes. De zon streelt nog steeds. De herfst lijkt ver weg. 'Nog twee zuidelijke dagen', vraagt Rainer Maria Rilke in zijn gedicht over het begin van de herfst. Z'n wens wordt deze dag verhoord.

Terug op de driesprong gaan we ditmaal rechtdoor op de Waterlandse Zeedijk. Nu hebben we de wind in de rug. Heerlijk zwieren we heen en weer, als Hans van Helden in zijn gloriedagen. Langzaam wordt de kwaliteit van het asfalt minder. Werkasfalt is het, met scheuren en een ruw oppervlak, waar de asfalt-stoomwals al vele jaren niet meer is geweest. Maar wie komt er nu ook in Zuiderwoude, waar de dorpskerk ligt te dutten in de schaduw van deze landerige zondagnamiddag. Even denk ik aan de volgelingen van Calvijn, die skaten ongetwijfeld een schending zullen vinden van de zondagsrust. De Reformator zelf was gelukkig niet zo streng. Op zondagmiddagen ging hij voor z'n ontspanning zeilen op het Geneefse Meer.

Na een saai stuk langs de provincieweg duiken we het dichte groen in van het Molenslootpad. Vanaf hier is het genieten geblazen. Op de Liergouw wijzen we een Engels stel de weg terug naar Amsterdam, die verdwaald zijn op hun MacBike-fietsen. Fluks leggen we het laatste stukje af, als paarden die de stal ruiken. Studio Sport wacht, en een warm maal. Bij het passeren van de auto, waar mijn medeskater reeds zijn Roches uittrekt, roep ik uitdagend: 'Nog een rondje?'

Het blijft vooralsnog behelpen voor inline-skatend Nederland. Probeer maar eens een toertocht op je skates te maken waar je van start tot finish goed asfalt hebt! De enige plek waar dat echt kan, is het Amsterdamse Vondelpark, maar daar is het inmiddels filerijden met al die skaters en rolschaatsers. TE Producties heeft niettemin een verdienstelijke poging gewaagd, met het eerste boekje met skatetoertochten, rond de hoofdstad. Haarlem, Purmerend, Ouderkerk, Abcoude, je kunt het allemaal te skate bereiken, maar reken er wel op dat het regelmatig afzien is door slecht asfalt of scheefliggende klinkers. Zo is de route naar het Amsterdamse bos meer een kwestie van 'hoe blijf ik overeind?' dan lekker even je energie kwijt kunnen op je skeelers of skates. Na een paar steekproeven steekt het rondje Schiphol met kop en schouders boven de rest uit. Hier kun je echt giga-snelheden bereiken op je fourwheeldrives. Maar kijk uit dat je niet onder de Schipholbus komt! En tot slot aan kabinet Kok II nog een vraagje: kunnen die fietspaden gelijk mee geüsfalteerd worden?

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden