Schaatsen als kunst der eenvoud

Over supertalenten gesproken. Twintig jaar nadat hij een relatief korte, maar magistrale carrière had afgesloten dichtte Eric Heiden Gianni Romme vergelijkbare kwaliteiten toe. Grote kampioenen worden maar eens in de zoveel tijd geboren. ,,Gianni is er één van'', stelde de parttime arts uit de ploeg van Peter Müller gisteren vast.

Johan Woldendorp

Vannacht loste de Terminator, zoals de Amerikaanse coach Romme noemt, Rintje Ritsma af als wereldkampioen. De Fries werd derde, zijn provinciegenoot Postma tweede. Beiden op gepaste afstand van een pure nonconformist, die op een WK onwaardig trainingsbaantje met alle regels die ooit over het allroundschaatsen zijn opgesteld. Rekenen? Romme heeft er een broertje dood aan. Een race op schema schaatsen? Het is hem een gruwel. ,,Dat heb ik nog nooit gedaan. Als je vooraf een bepaalde tijd wilt rijden, ga je alleen maar blokkades in je hoofd kweken. Daar pas ik voor.''

Schaatsen is voor Romme de kunst van de eenvoud. Fysiologen mogen zich er over buigen hoe het komt dat haast geen stayer ter wereld erin slaagt zich om te bouwen tot allrounder (met dit type kampioen vóór Romme, Piet Kleine in 1976, lukte dat in ieder geval niet), voor de Brabander is leren sprinten gewoon een kwestie van lesmateriaal kopiëren. ,,Müller heeft er niets aan gedaan. Ik heb het aan de sprinters uit mijn ploeg te danken. Ik moest op de training achter hen aan. De enige manier om hen bij te houden was hun slag over te nemen. Ik was net een Japanner, ik deed niets anders dan kopiëren.''

Op onnavolgbare wijze bracht Romme dat simplisme dit weekeinde in de praktijk. Op de sprint legde hij met de tweede 37'er uit zijn loopbaan in feite al de basis voor de wereldtitel. Postma raffelde de 500 meter - zijn eerste goede na zijn dramatische val op het EK van 1999 - wel een tel sneller af, maar Ritsma slaagde er niet in afstand van de WK-debutant te nemen. Romme: ,,Wat is een sprint nou eigenlijk? Je bent er al voordat je geademd hebt.''

Op de vijf kilometer klonk Romme een juweel van achttien karaats goud aan zijn kroon. Tot 3000 meter zat hij, onbewust dus, onder het schema van zijn oude wereldrecord van 6.21,49. Müller taxeerde de eindtijd (6.26,14) op 6.12, wanneer hij dit kunststukje in Calgary had mogen vertonen. Die constatering was terecht. Romme bouwde zijn race beter op dan de wat rommelige 5000 die hem een week geleden op de Olympic Oval de grensverleggende score 6.18,72 opleverde.

Romme sloeg een gat van veertien seconden met Postma en Ritsma. De twee Friezen gooiden prompt de handdoek in de ring. Voor de vorm waarschuwde de aanstaande kampioen nog wel voor de grillen van de tweede dag, maar uit zijn gedrag viel geen spoortje onzekerheid over het verdere verloop van het toernooi te bespeuren. Waar alle andere sporters hun rust meer koesteren dan een lange conversatie met journalisten, nam Romme uitgebreid de tijd voor dat laatste. Het paste uitmuntend in zijn voorbereiding. ,,Vrijdagavond heb ik met Heiden over de Tour de France zitten praten. Ik vond het prachtig, die verhalen. Over het WK hebben we het niet gehad.''

Het heeft weinig zin om aan de vooravond van welk toernooi ook strategieën met Romme door te spreken. ,,Ik rijd gewoon. Ik zie wel wat er gebeurt. Ik ben altijd puur van mezelf uitgegaan. Op de 500 meter na maakt het me geen donder uit wie mijn tegenstander is. Alleen op de sprint heb ik het liefst iemand die ongeveer hetzelfde opent als ik.''

Op de 1500 meter was Postma zijn tegenstander. Romme bleef de Fries keurig bij. De tien kilometer had vervolgens ook per e-mail afgedaan kunnen worden.

Groot was de vreugde bij Romme, groot was de ontluistering bij Ritsma. Een vierde wereldtitel voor de Lemster zou de geloofwaardigheid van het schaatsen echter een knauw hebben gegeven. Ritsma beschouwt dit seizoen als een tussenjaar. Met een minimum aan trainingsarbeid probeert hij een zo hoog mogelijk rendement te halen. De afgelopen zomer werden meer dan eens oefenkampen afgelast omdat Ritsma andere (sportieve) bezigheden had. Het was een van de oorzaken van de verwijdering tussen Marianne Timmer en de rest van de Sanex-equipe.

Ritsma, die de WK afstanden laat lopen, noemde voor het seizoen de winter geslaagd wanneer hij één internationale titel zou winnen. Dat lukte hem bij het EK, zij het op zijn tandvlees. Dit weekeinde kwam hij erachter dat dat wel erg marginaal is voor een man van zijn kwaliteiten.

,,Als je in de schoenen van de Amerikanen staat, is het EK niet meer dan een selectie voor het WK. Voor ons is een Europese titel leuk, maar geen hoofdprijs. Die heb je wanneer je beide allroundkampioenschappen pakt.'' Ritsma schreef zijn falen mede toe aan de nieuwe schaatsen, waardoor hij stabiliteit ontbeert.

Van de Noren had de Nederlandse delegatie niets te vrezen. Mede daardoor kon er een unieke trilogie worden geschreven: nog nooit werden stonden er drie Nederlanders op het WK-podium.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden