Schaamte

Trouw-redacteur Anita Lowenhardt wil 20 kilo afvallen. Op deze plaats doet ze de komende tijd elke maandag verslag van haar pogingen dat ideaal te bereiken. Op een afslankinstituut en met een dieet. Vandaag aflevering 6.

Anita Lowenhardt

Het is toch niet niks. Twee kilo in tweeëneenhalve week.

“Elke keer drie of vier ons, is toch ruim een pond per week”, zegt het - zo te zien - jongste instituutsmeisje bemoedigend.

In de ozontank naast me - het blijft een koddig gezicht: die vrouwenhoofden met een blauwe plastic kraag om, die uit een soort ijskast steken - prijkt een rond, vriendelijk meisjeshoofd. Ze studeert en sinds ze daaraan begon, is ze maar liefst dertig kilo aangekomen, vertelt ze.

“Deze behandeling is wel erg duur. Nee, mijn ouders betalen het niet, ik heb er een persoonlijke lening voor moeten afsluiten, de hoogst mogelijke. Ik ben bijna afgestudeerd en ga straks solliciteren. Dan wil ik een mooi mantelpak aan.”

“Ik trek me er niet altijd iets van aan, maar soms durf ik gewoon niet langs die strakke meiden te lopen. Het beheerst m'n hele leven. Dat wel.”

Ik weet waar ze het over heeft. Toen ik haar leeftijd had, konden m'n vriendinnen me nog zo verzekeren dat ik echt niet dik was, ik hield op het strand toch mooi m'n spijkerbroek aan. Uit schaamte voor m'n dikke benen, die me ook al verhinderden een rok aan te trekken.

Dik zijn, of je dik voelen, vergalt niet alleen je leven, het is een obsessie. Alles draait om de weegschaal en de spiegel en de spiegel en de weegschaal. Daar kan geen aardige vriendin of zelfs verliefde vriend tegenop.

Sommige mensen maken bijna moordlust in de dikkerd wakker. Zoals die bevriende acteur, die een paar jaar geleden op een feestje opmerkte: “Zo, jij bent ook behoorlijk dik geworden.” Dagen later bedacht ik het dodelijke antwoord voor een ijdel acteur die eveneens geen 45 meer is. “Jij niet, jammer alleen van dat dunne haar en die ouwe kop.” Maar op het moment suprême bedenk ik zoiets nooit, wil ik alleen maar onzichtbaar worden.

Oud worden is niet erg, zelfs niet als je geen enkele naam meer kent in de Trouw-toptien-van-de-popmuziek van je collega's. Dik zijn is erg. Elke ochtend voor je uitgebreide garderobe staan en maar weer besluiten tot die enige broek en trui waarin je nog enigszins wilt ogen. De stad in gaan om kleren te kopen om in het pashokje voor de zoveelste keer tot de conclusie te komen dat niets je meer staat.

Stapels mooie kleren heb ik bewaard in alle maten. Die kan ik straks weer aan. Hoop ik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden