Schaamhaar

,,Ik heb grijs schaamhaar'', zei ik benauwd nadat ik al mijn moed had verzameld. De man van midden twintig tegenover mij gaf geen krimp, maar aan zijn ogen kon ik zien dat hij toch enigszins uit het veld geslagen was. Het ging er in de workshop om om iets te zeggen dat je voor geen prijs aan een ander zou willen prijsgeven. Dit was het enige wat ik kon bedenken.

Als Henriëtte Boas, de koningin van de ingezonden brief, nog leefde zou ze me zeker tot de orde hebben geroepen over deze column. Maar Jettie leeft tot mijn droefenis niet meer en de Vagina Monologen komen naar Nederland. Dertig vrouwen brengen in wisselende samenstelling tien monologen waarin de vagina aan het woord is. Ik ben stinkjaloers: ik wil ook het toneel op met een vagina-tekst van Eve Ensler.

Een aantal maanden geleden overwoog ik het grijze schaamhaar tot onderwerp van een column te maken. Ik deed het niet. Ook ik schrok terug voor 'het taboe daar onder', zoals de Verdieping het gisteren verwoordde in het artikel over de Vagina Monologen. Terwijl er toch al een tijd rare vragen door mijn hoofd spoken: Verven andere vrouwen hun grijze schaamhaar? Of trekken ze het uit? En wanneer houden ze daarmee opt Zeggen ze er wat over tegen hun minnaars/geliefden. Of houden ze schielijk hun mond? Wat vinden hun minnaars/geliefden ervan? Kan dat mijn vriendinnen wat schelen?

Hoewel ik met vrienden en vriendinnen over alles praat, ook over seks, stelde ik ze deze vragen nooit. Evenmin als hoe zij reageerden toen hun meisjesvagina in een vrouwenvagina veranderde, met van die rare flapjes. Bij de 'veranderingen van het meisjeslichaam' gaat het altijd over de opkomende borstjes, nooit over die extra - nge, vond ik- vellen.

Is dit wel een onderwerp voor een column voor de Podium-pagina? Moet het niet gaan over gewichtige onderwerpen als 'Melkert als opvolger van Kok'? De vagina hoort op deze pagina zolang ze niet alleen speeltuin is, maar ook slagveld. De Monologen gaan over zowel speeltuin als slagveld.

Dat werd ik me weer bewust door een jeugdvriendinnetje. Ze emigreerde dertig jaar geleden naar Australië. Als verpleegster en als directeur van een verpleegtehuis zag ze heel wat. Ik ken haar als een uiterst tolerant mens. ,,Vertel me over de Aboriginals'', vroeg ik haar. ,,Dat moet je niet aan mij vragen'', antwoordde ze, ,,ik heb alleen maar slechte ervaringen met ze''.

Wat volgde waren gruwelijke verhalen over meisjes die helemaal onder het ongedierte zitten omdat ze bij de beesten van het huishouden slapen. Uit voorzorg. Slapen ze in huis, dan worden ze verkracht door vaders, ooms of broers. Of een verhaal over vrouwen die aan een boom worden vastgebonden en dan door een groep mannen worden verkracht.

De Financial Times rapporteerde enkele weken geleden over dezelfde soort verschrikkingen tegen Aboriginalvrouwen, maar dan nog erger.

Zondag zond de Boeddhistische Omroep Stichting een documentaire uit over het geweld tegen vrouwen in Tibet. Vrouwen die zwanger zijn van een derde kind, terwijl slechts twee kinderen zijn toegestaan door de Chinese bezetters, worden onder dwang geaborteerd. Dat wil zeggen: opengesneden. Sommige doktoren 'doen' dertig vrouwen per dag. Dat gaat zo weinig zachtzinnig dat er vrouwen zijn die daardoor sterven. Nog afgezien van de verminkingen bij de vrouwen die blijven leven.

Is het geen reuzenstap tussen het taboe om te praten over vagina's met of zonder grijs schaamhaar naar verkrachte of opengesneden zwangere vrouwen?

Ensler vindt van niet en schreef de Vagina Monologen om de onderdrukking van en het geweld tegen vrouwen bespreekbaar te maken. Wat een briljant idee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden