Saoediërs hier opgeleid tot arts

In september beginnen veertig Saoedische studenten in Maastricht aan een studie Geneeskunde.

De deur van het lokaal gaat open en er komen nog een paar leerlingen binnen. „We were praying”, zeggen ze. Leraar Nederlands Essers draait zich om en schrijft ’bidden’ op het bord. „Praying is bidden”, zegt hij. „Bidden”, zegt de klas na.

Het University College Maastricht (UCM), dat Engelstalig onderwijs verzorgt voor getalenteerde studenten, stoomt twaalf Saoedische meisjes en achtentwintig Saoedische jongens klaar voor het eerste jaar geneeskunde. Ze krijgen Nederlands, Engels en biologie.

In de aula zitten Saoedische meisjes op oranje banken te kletsen. De meeste studentes dragen een hoofddoek, waardoor je hun haar en oren niet ziet. Eén meisje draagt een wit mutsje waar haar zwarte haren onder vandaan pieken. De meisjes zijn niet alleen in Maastricht. Bij ieder meisje woont een mannelijk familielid. Een vrouw mag van de Saoedische wet niet reizen zonder haar echtgenoot, vader of broer.

„Het is mijn droom om dokter te worden”, vertelt Mohammed Al Ibrahim (18). Al Ibrahim kon kiezen of hij in Pakistan, Ierland of Nederland wilde studeren. Hij koos voor Nederland. „De Nederlandse geneeskunde heeft een goede reputatie.” Maastricht bevalt hem wel, vooral het weer. „Je ervaart soms vier seizoenen in één uur.” Al Ibrahim mist zijn familie; de studenten gaan waarschijnlijk één keer per jaar naar huis.

Ongeveer 80 procent van de artsen in Saoedi-Arabië komt niet uit het land zelf. Student Heythem Al Swoileh (19) zegt dat het goed is dat Saoediërs in andere landen Geneeskunde studeren. „Dan kan die zich in Saoedie-Arabië verder ontwikkelen.”

Anders dan in Saoedi-Arabië is het onderwijs op het UCM gemengd. In het lokaal gaan de studenten allemaal bij hun eigen sekse zitten. Lerares Nina Kühnel vertelt dat de mannelijke studenten haar in het begin geen hand wilden geven. „Ondertussen doen ze het wel.”

Kühnel geeft les aan zestien studenten van wie het Engels nog flink moet worden verbeterd. Eén van hen is studente Salihah Al Essa (19). Het leren van vreemde talen was voor haar een belangrijke reden om in het buitenland te gaan studeren. Maastricht vindt Al Essa een ideale stad om te studeren. „Het is rustig. Niet lawaaierig, zoals Amsterdam.”

Normaal gesproken onderzoeken medicijnenstudenten elkaars lichaam tijdens een practicum. De Saoediërs zouden hier bezwaar tegen kunnen hebben, omdat ongetrouwde vrouwen geen lichamelijk contact mogen hebben met mannen. Aan de Universiteit van Maastricht is het practicum niet verplicht voor studenten met bezwaren. Salihah Al Essa wil best een man onderzoeken, maar wil liever niet dat een man háár onderzoekt. „Behalve als hij alleen mijn benen en handen bekijkt”, zegt ze lachend. Het snijden in dode lichamen vindt ze geen probleem. „Dat lijkt me leuk!”

Wat zou Al Essa doen wanneer haar tijdens een verpleegstage wordt gevraagd om haar witte hoofddoekje af te doen? De hele klas staart haar aan. Al Essa antwoordt dat ze haar hoofddoek niet af zal doen. Na de les, als iedereen het lokaal heeft verlaten, komt Al Essa erop terug. Ze is bereid voor haar studie haar hoofddoek af te doen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden