Review

Santa Cecilia verstevigt in Amsterdam haar voetstuk

Cecilia Bartoli, La Scintilla olv Ada Pesch op 16/12 in Concertgebouw Amsterdam.

De spanning vóór Cecilia Bartoli het podium van het Concertgebouw betreedt is altijd voelbaar, tastbaar zelfs. Op donderdagavond tijdens het zoveelste optreden in de zaal die haar in 2004 eerde met de allereerste Concertgebouw Prijs zette het prima orkest La Scintilla de openingsmaten van de aria in die Bartoli als eerste zou zingen, maar waar was de diva zelf?

Armida’s opkomstaria uit Händels opera ’Rinaldo’ gaat gepaard met veel storm en donder, en terwijl windmachine en donderplaat al op volle toeren draaiden, zwiepten de deuren boven aan de Concertgebouwtrap open en daar stond zij – in tegenlicht! Het applaus dat losbarstte overstemde donder en wind met gemak.

Zo kom je dus op als je Bartoli heet. Het Concertgebouw trakteerde niet op Santa Claus en Händels ’Messiah’, maar op Santa Cecilia met Händelmuziek die wel wat wereldser is dan dat onverwoestbare oratorium. Vergeet het ’Hallelujah’-koor, wat La Bartoli op deze avond aan muziek van de meester liet horen, behoort tot Händels allergrootste scheppingen. Hallelujah!

Ondertussen is Bartoli in Amsterdam zo ongeveer uitgegroeid tot een onaantastbare heilige. En alweer kreeg ze een prijs (de allereerste Luister Award), uitgereikt door Alexander Rinnooy Kan die erbij vertelde dat Bartoli weliswaar overál enthousiast wordt onthaald, maar nergens zo euforisch als in Amsterdam. Waarop de armen van Bartoli in triomf de lucht in gingen.

Bartoli’s programma was gecentreerd rond de wanhoopsaria’s van twee van Händels grootste operaheldinnen: Cleopatra en Alcina. Hier geen virtuoos trapezewerk, maar verstilde en gestolde emotie, uitgerekt tot pijnlijk precieze proporties. Aan deze weergaloos uitgevoerde stukken voegde de zangeres tijdens haar toegiften nóg een wanhoopsklacht toe: die van Ariodante.

Dit ’Scherza infida’ is het mooiste dat Händel ooit heeft geschreven en dat Bartoli deze 15 minuten durende aria zonder kukels en tierlantijnen als toegift zong, zegt wat over haar instelling. Er zijn weinig zangers die het gevoel dat ze staan te genieten tijdens het zingen beter over kunnen brengen dan de kleine Romeinse.

De aanwezigen, onder wie incognito prinses Christina, luisterden ademloos hoe Bartoli perfect synchroon met een hoboïst de lange roulades in Agilea’s aria uit ’Teseo’ uit haar strot toverde. Een schoolvoorbeeld van instrumentaal gebruik van de menselijke stem. Net als bij een lange tennisrally roezemoesde het publiek al bewonderend nog vóór het punt gescoord was.

Met dit weergaloze optreden (morgen zingt ze het programma nog in Monte-Carlo) sluit Bartoli een jaar af dat voor haar zeer bijzonder was. Ze bemeesterde deze zomer in Dortmund met grote allure de Mount Everest onder de belcantorollen: Norma. Ze werd per 2012 benoemd tot artistiek leidster van de Pinkster Festspiele in Salzburg en ze ontving begin deze maand een eredoctoraat van de Universiteit van Dublin.

Het voetstuk waarop ze sinds jaar en dag in Amsterdam staat, verstevigde ze met dit optreden nog maar eens. Dat ze ooit van dit voetstuk zou kunnen vallen lijkt onbestaanbaar. Wat kan aan de palmares van Santa Cecilia nou nog toegevoegd worden? Een zaligverklaring? Vooruit!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden