Sampha weet wie hij is

Sampha Sisay Beeld rv

De verlegen zanger Sampha verstopt zijn stem niet meer. Op zijn debuutalbum klinken zijn vocalen helder als een bergstroom. ‘Inmiddels heb ik vertrouwen in het geheel.’

Het wilde Sampha Sisay maar niet lukken om zijn hitsingle ‘Blood On Me’ naar tevredenheid in te zingen. De zanger vond zijn pogingen ongeloofwaardig. Wanhopig liet hij zich op de grond vallen, om zich net zo lang op te drukken tot hij niet meer kon. Uitgeput begon hij aan de zoveelste take. Ja, dit voelde goed. Eindelijk zat hij in de huid van het opgejaagde karakter uit zijn nummer.

Al jaren geldt Londenaar Sampha als de belangrijkste secondant van artiest SBTRKT, die zwoel-warme elektronicamuziek maakt. Sampha’s bijdragen - zowel als zanger als producer - bleven niet onopgemerkt. Hij verleende zijn diensten aan de groten der aarde, artiesten als Jessy Ware, Drake, Frank Ocean, Solange en Kanye West liepen met hem weg. Ondertussen bakte hij zelf twee EP’s, bij wijze van zoektocht naar een eigen geluid. Debuutalbum ‘Process’, dat vrijdag verschijnt, markeert het einde van die queeste.

Verdwenen zijn de mistige klankgordijnen waarvan we Sampha leerden kennen. Zijn soulstem, helder als een bergstroom, fijn als versgemalen bloem, verstopt hij niet langer. Hij heeft geaccepteerd wie hij is: een R&B-zanger met een voorliefde voor spannende elektronica.

Dat betekent niet dat hij van de daken schreeuwt dat zijn debuutalbum eraan komt. Sampha is bescheiden, beleefd, ietwat verlegen zelfs. Hij vraagt zich hardop af waaraan hij het verdiend heeft de rijzende ster te zijn die hij is.

“Het voelt goed dat mensen iets kunnen met de liedjes die helemaal van mezelf zijn. Dat was voor mij de grote vraag. Misschien vonden ze me alleen leuk op de tweede viool. Langzaam begint het te wennen dat ze ook van mijn solowerk houden.

“Vroeger keek ik naar de grond als ik iets zei. Nu kijk ik de zaal aan. Er ontstaat zoiets als een conversatie. Maar ik ben nog steeds nerveus. Het is een gek idee dat mensen zo’n sterke connectie met mij voelen, terwijl ik op dat podium ook maar gewoon een mens sta te zijn.”

Een mens dat een wereldster belooft te worden.

“Denk je? Ik had nooit vermoed dat ik zou komen tot waar ik nu ben. Mijn wens is dat ik uiteindelijk kan leven van mijn muziek. Als ik naar mijn album luister, dan hoor ik geen popplaat. Ja, er zijn popstructuren, het zijn liedjes, maar toch. Het lijkt me sterk dat dit massaal aan gaat slaan. We zien wel, ik weet niet wat ik kan verwachten.”

Zou het iets voor je zijn, het sterrendom?

“Het kan eenzaam zijn in het centrum van de aandacht. Anonimiteit heeft iets moois. Daft Punk heeft dat slim bekeken met die helmen van ze. Bij SBTRKT droegen we maskers. Dat was prettig. Ik kan me niet voorstellen dat ik werkelijk beroemd word, maar áls het gebeurt, zal het allemaal vast meevallen. Fans die mij aanspreken, zeggen: ik vind je muziek mooi. Dat is het. Geen hysterische taferelen, geen gegil. Het type muziek dat ik maak, trekt een ander soort luisteraars. Denk ik; misschien ben ik naïef.”

Je album trapt af met een fragment van de eerste maanlanding. Moeten we daar iets achter zoeken?

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Sampha Sisay - Process Beeld RV

“Het is niet de originele opname, een vriend van me heeft het ingesproken. Het is ook niet die beroemde kleine-stap-grote-sprong-quote, maar Neil Armstrong die zegt dat hij probeert niet in de zon te kijken. Het heeft te maken met de tekst van het openingsnummer ‘Plastic 100°C’, waarin ik zing dat ik van plastic ben gemaakt en smelt door de hitte van de zon. Het is niet dat ik dit album als mijn eigen maanlanding zie of zo. Hè, nu voelt het ineens heel betekenisloos.”

Nederland maakte kennis met je dankzij je minuutje in De Wereld Draait Door. Hoe was dat?

“Leuk, het waren aardige mensen. Dat ik slechts een minuut mocht spelen hoorde ik pas toen ik in de studio aankwam. Op zich geen probleem, maar de reden erachter is natuurlijk ontzettend stom. Kijkers zappen weg als het langer duurt, begreep ik. Het is zonde dat het niet om de kunst draait. Wat zeggen cijfers nou helemaal? Een vriend van me keek laatst een filmpje op YouTube. Het had twintig views. Eerst dacht ik: dat kan niks zijn. Pas toen drong het tot me door dat het Aretha Franklin was. Je moet je niet door cijfers laten leiden.”

Je speelde daar akoestisch, achter de piano. Net als op je album kwam je zangstem duidelijk naar voren. Op je oude werk liet je de vocalen haast in je producties verdrinken, alsof je je ervoor schaamde.

“Ik heb moeten wennen aan mijn stem. Lange tijd zag ik mezelf niet als goede zanger. Technisch ben ik dat ook niet, trouwens. Langzaam ben ik mijn stem meer gaan waarderen. Bij andermans muziek vind ik het vaak mooi als de zang duidelijk hoorbaar is. Dan is het raar om hem zelf in de producties te begraven."

Hoe kan het dat je je over je producties wel zeker voelde?

“Dat was niet het geval. Ik ben ook niet de beste producer. Maar ergens heb je ook wel gelijk. Ik stond vooral bekend als zanger. Dan was het al heel wat dat ik ook iets van produceren snapte - er werd weinig van me verwacht. Inmiddels heb ik vertrouwen in het geheel, omdat veel mensen het blijkbaar mooi vinden. Het streelt mijn ego. Ego wordt vaak als iets negatiefs gezien, maar het kan mooie dingen opleveren. Als iemand je vertelt: ik hou van je, je bent geweldig, dan voelt dat toch gewoon goed? Dat maakt je geen rare narcist.”

Sampha - Process verschijnt vrijdag bij Young Turks. Sampha treedt 23 maart op in Paradiso, en op 24 maart op het Catch Festival in Utrecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden