Column

Samenzang in Engeland

Rob Schouten Beeld Maartje Geels

Er zullen, behalve misschien een stel verstokte Franse erfvijanden, weinig mensen zijn die een hekel hebben aan Engeland. 

Zeker, de Engelsen zijn een merkwaardig volk, beetje arrogant misschien, niet helemaal vrij van postkoloniale imperiumgevoelens en je hoeft niet van het Engelse gevoel voor humor te houden, maar het blijft een uniek land. Iets dat vaak aan haar eilandkarakter is toegeschreven en wie weet gaat het op dit asfaltpropje wel om zulke geologische waarheden.

Ik heb de tunnel onder het Kanaal altijd als een onbeschaamde verbinding met het vasteland beschouwd en dus ga ik met de boot. Van Duinkerken naar Dover. Hij is leeg. Op tv zien we duizenden mensen in de rij staan omdat British Airways plat ligt. Mooi zo: goede keuze gemaakt: traag in plaats van snel. Engeland is een land waar traagheid nog telt. Met wegen die niet verbreed worden om het verkeer te dienen, talloze weggetjes zelfs waar eigenlijk nauwelijks auto's thuishoren, en met huizen met onhandige, middeleeuwse sloten op de deuren. Zelfs Engelse arbeiderswijken hebben iets exotisch. Daarom kijk ik zo graag naar de onbegrijpelijke Sherlock Holmes-verhalen van 'Midsomer Murders' en 'A Bite of Frost'.

Hang naar het formeel

Ik bezoek mijn vriend Benno Barnard in het plaatsje Brede bij Rye. Hij bewoont daar met zijn gezin een lieflijke cottage naast de plaatselijke pub The Red Lion en tegenover de twaalfde-eeuwse aan St. George gewijde kerk. De Engelsen zijn geen geweldig vroom volk maar ze doen er wel alles aan om hun christelijke tradities overeind te houden. Misschien heeft die hang naar het formeel en ritueel handhaven van je oude gewoontes wel een duurzamer effect dan het verpieterde en ontluisterde calvinisme bij ons. Meer dan welk land ook ter wereld is Engeland een gemeenschapsland. Niet toevallig kan het bogen op de grootste koortraditie in de wereld en koren dat betekent samen zingen.

Ik ben nog niet gearriveerd of we worden naar de St. George gedirigeerd voor een koorconcert met na afloop communale hapjes. En morgen gaan we op een ongetwijfeld mals-groene wei picknicken met alweer gezang. Mijn vriend Benno, die ik eerder nooit verdacht van vocale aandriften, is hier lid van een koor geworden en zingt nu 'Greensleeves' en 'I will give my love an apple'.

En voor de finale wedstrijd van de FA cup tussen Chelsea en Arsenal, ook al dit weekend, hoorde ik honderdduizend man in het Wembley Stadion 'Abide with me' zingen, natuurlijk ter nagedachtenis aan het bloedbad in Manchester maar stel je eens voor in Nederland: 'Blijf bij mij Heer' in het Feyenoord-stadion.

Engelsen voelen zich Engels, meer dan Nederlanders zich Nederlands of Duitsers zich Duits voelen en als je hier rondloopt, begrijp je weer iets meer van hun brexit-emoties, die we aanvankelijk niet konden geloven. Hoe was zoiets mogelijk op de globe? Maar Engelsen wonen helemaal niet op de globe. Ik ben hier trouwens met mijn oude Rover naartoe gereden, een soort uilen naar Athene dragen, hij knapte zichtbaar op van al die landweggetjes hier. En van die geest hier: 'In days of old When knights were bold And toilet lights were dim'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden