Samen sterk

In Italie is het een vrije dag, het feest van de heilige Petrus en Paulus, op 29 juni. Te onzent doen we er niet veel aan. Nu hebben beide Apostelvorsten het een en ander met Rome te maken, dat zal het zijn. Indirect zijn zij ook voor Meppel en Bussum van groot belang geweest, dat zal niemand mij afstrijden, maar met het centrum van de r.-k. kerk hebben beiden iets speciaal innigs.

Weliswaar probeerde Petrus destijds de stad stiekem te verlaten, omdat Nero hem achter de pre-pauselijke vodden zat, maar dat zouden u en ik onder zo'n zwakbegaafde keizer ook gedaan hebben, wanneer wij, net zo als de 'eerste der apostelen' dat deed, des keizers geliefde magier Simon de Tovenaar zo afdoende voor schut hadden gezet. Gelukkig kwam hij op de Via Appia Jezus'

verschijning tegen: - Quo vadis Domine?

- Venio iterum crucifigi!

(Waar gaat u heen, Heer? Ik kom om weer te worden gekruisigd). Dan kies je wel eieren voor je geld, Petrus ging dus als de bliksem terug, zodat bisschop Bomers nu nog poot aan de gewijde grond heeft.

Niet bekend

De eerste werd gekruisigd, op zijn eigen verzoek met het hoofd omlaag, omdat het anders zoveel zou hebben geleken op de terechtstelling van Jezus en hij achtte zichzelf niet waardig genoeg voor een identieke dood. Paulus werd onthoofd. Als Romeins burger genoot hij dit twijfelachtige voorrecht. Het zwaard viel buiten de muren van Rome, vlakbij de Via Ostiense. Op deze tragische plek werd uiteraard een kerk gebouwd voor onze 'apostel der heidenen'. Hoe dan ook, samen dragen de heren de jonge kerk en op de alleroudste afbeeldingen komen ze steevast met z'n tweeen voor. En hun feestdag, gedenkdag zo u wilt, is al heel lang 29 juni. Reeds in het midden van de derde eeuw werd op die datum extra feestelijk gepreekt over deze doorzetters, waar je inderdaad op kon bouwen. Op z'n minst de kerk.

Het leuke vind ik nu dat er met alle twee iets was. Ze waren niet zo maar vrome snuiters die Jezus volgden omdat Hij dat nu eenmaal gezegd had. Het ging voor Petrus en Paulus niet echt van een leien dakje, dat apostelschap hebben ze echt verdiend. Paulus, eigenlijk Saulus, was per slot van geboorte farizeeer, werd opgeleid door Gamaliel en ontpopte zich als een van de fanatiekste christenvervolgers. Gods wegen zijn altijd wonderbaarlijk en Paulus' staat van dienst geeft nog hoop voor moet-dwalentypes zoals ik: de Heer kijkt het eerst naar Zijn raarste kostgangers. Want op weg naar Damascus, waar Paulus de ultieme christenjacht op touw zou en wou zetten, kwam hij Christus tegen (hij dus ook) en deze verschijning bracht hem tot zinderende inkeer. En zoals dat zo vaak gaat: hij sloeg 180 graden om en werd van vurige vervolger een vurige belijder. Drie dagen met blindheid geslagen, uiteindelijk toch een man met inzicht. En doorzicht.

Petrus (van het Griekse petros, een vertaling van het Aramese kefa, wat 'steen'

of 'rots' betekent, de bijnaam van Simon uit Bethsaida), was 'maar' een eenvoudige visser. Toch was ook hij Gode welgevallig. In de lijst van leerlingen die tot viermaal toe in het Nieuwe Testament is opgenomen, wordt Petrus steeds als eerste genoemd, voor zijn broer Andreas, die hem toch in contact bracht met Jezus. Petrus was in den beginne ook bepaald geen heilige met weggedraaide oogballen: toen het puntje bij paaltje kwam bleek hij zo menselijk als wat en verloochende zijn Heer tot driemaal toe! En zie: juist deze was de eerste leerling die een ontmoeting mocht hebben met de verrezen Verlosser, juist hj kreeg nadrukkelijk een apostolische opdracht van de Heiland persoonlijk, tijdens Zijn verschijning aan het meer van Tiberias.

Ik mag graag citeren uit de wijze brieven van Petrus, die overigens niet echt van hem zijn, daarvoor is het Grieks te goed. Maar wat doet het er toe, de brief aan de Hebreeen is ook niet door Paulus op de post gedaan en de pastorale epistels zijn waarschijnlijk eveneens niet van zijn hand. De brieven staan op naam van beiden en daar gaat het me maar om, omdat wij ook 'op naam' staan van hen. Ik bedoel: als zij niet zo krachtig de boel hadden aangepakt destijds, was er voor ons niets om af te maken.

Ik vind het met recht aardig dat er met Petrus en Paulus iets was, waardoor ze bij ons blijven horen, in tweeerlei opzicht. God kijkt altijd in de richting die je niet durft verwachten. Een fanatieke geleerde 'uit het andere kamp' en een doodgewone, ongeletterde visser konden daar van meepraten. Ik zou er geen winkel mee beginnen. De Eeuwige dacht daar anders over.

De r.-k. kerk baseert op Mattheus 16 vers 18 het primaatschap van Petrus en beschouwt hem als eerste paus. Paulus wordt, door alle gezindten, gezien als de grote kerkelijke organisator, de eerste echte christelijke theoloog, die het karakter van de christelijke theologie tot op vandaag beinvloedt. De heiligen van 29 juni stonden aan het begin van een samen-op-weg-gemeente. Samen sterk.

Nu wij nog.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden