Samas en Ahrend schuilen bij elkaar

Wat doe je als de beurskoers van je bedrijf al jaren amper vooruit is te branden? En wat doe je als je geen goede managers en bestuurders meer kan vinden die nietjes en bureaus willen verkopen? Dan fuseer je toch gewoon met een branchegenoot. Ziehier grofweg de ratio achter het samengaan van Ahrend en Samas.

Ahrend-baas Hans Koenders beleefde gisteren zijn finest hour. In het Amsterdamse hotel The Grand mocht Koenders voor de pers zijn laatste show opvoeren -na de fusie sluit hij zijn 15-jarige bewind af en gaat met pensioen. Het klinkt goed. Een 'logische' fusie, een 'intelligente' fusie (drie keer), en 'we worden een leukere werkgever': Het kan niet op, volgens Koenders.

Natuurlijk kwamen ook de synergievoordelen ter sprake. Op den duur goed voor een besparing van 25 miljoen euro per jaar. Maar eerst moet het nieuwe bedrijf, Ahrend-Aspa, nog even 25 miljoen euro opzij zetten om het fusieproces te kunnen bekostigen. Verder wordt het nieuwe concern straks in een klap marktleider in Europa op het gebied van kantoorinrichting. En de divisie kantoorartikelen neemt in de oude wereld straks een vierde plaats in.

Buiten deze gebieden is er nog een andere markt waar Ahrend-Aspa graag een sprong wil maken, en dat is de financiële. Samas en Ahrend behoren tot de 'kneusjes' van Beursplein5. De koersen van beide partijen zijn de afgelopen twee jaar per saldo op hetzelfde niveau blijven hangen. Als zogenoemde small caps leiden deze fondsen een vrijwel anoniem bestaan. Sinds de komst van de euro laten institutionele beleggers de kleinere aandelen steeds vaker links liggen. Liever geven de superbeleggers hun geld uit aan mondiale zwaargewichten. Een emissie, om bijvoorbeeld een overname te financieren, heeft dan ook weinig zin voor bedrijven als Samas en Ahrend. Een andere vervelende bijkomstigheid van een lage beurskoers is natuurlijk de dreiging van buiten. Plotseling ben je als bedrijf voor een prikkie te koop. Geen ondernemer vindt dat leuk.

Koenders heeft dat overigens al een keertje meegemaakt. In 1990 bleek het toenmalige Buhrmann-Tetterode meer dan de helft van de aandelen te hebben verzameld. Door de uitgifte van preferente aandelen hield Ahrend de belager buiten de deur.

Koenders kon gisteren niet duidelijk maken waarom de twee partijen nu pas elkaar gevonden hebben, en niet jaren eerder. Nu was het moment daar en er was geen alternatief, luidde de verklaring. Het konk een beetje als 'je moet toch wat'. Vast staat wel dat de fusie Ahrend ook van een ander probleem verlost: de opvolging van Koenders. Hij was 15 jaar de baas en een opvolger was nog lang niet in zicht. Moderne managers vinden bedrijven als Samas en Ahrend blijkbaar niet sexy genoeg. Een leuke optieregeling werkt bovendien niet als lokkertje bij een bedrijf dat zijn aandeel ziet verpieteren op de kapitaalmarkt. Onhandig in een wereld waar riante optieregelingen steeds meer voorop staan in personeelsbeleid. Hoe serieus dat probleem is, bleek ook gisteren nog eens. Toen de invulling van de nieuwe raad van bestuur ter sprake kwam, werd meteen even melding gemaakt van een vacature. Gezocht: lid van de raad van bestuur, voor de portefeuille kantoorinrichting.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden