Salif Keita overdondert Carré met avond Malinese funk

De Malinese ster Salif Keita (Trouw)

Salif Keita: di 23/3, Koninklijk Theater Carré (Amsterdam). Cd: La différence (Universal)

Bedoeld als politiek correcte tegenhanger van de witte Top-2000 presenteerde Radio 6 vorige week met veel bombarie de Zwarte Lijst. ’Een week lang kleurde de zender gitzwart’, meldde de website. Afrikaanse popmuziek – de bron van alle soul, funk en jazz – viel er niet te horen. Hooguit Miriam Makeba (nr. 259), Fela Kuti (356) en Amadou & Mariam (598) werden gedoogd. Het wordt hoog tijd dat de Radio 6 dj’s hun oren elders laten hangen, al was het maar om te ontdekken waar Abraham de mosterd haalde.

Liefst zestien Afrikaanse naties vieren hun vijftig jaar onafhankelijkheid. Parallel aan de westerse pop ontwikkelde zich in die periode overal op het Afrikaanse continent een eigen popgeluid, met sterren als Franco (Congo), Youssou N’Dour (Senegal) en Salif Keita (Mali). Een tsunami aan cd-heruitgaven én nieuwe albums getuigt de laatste tijd van die geschiedenis. Zoals ’La Différence’, Keita’s vijftiende soloalbum, waarmee hij nu op wereldtournee is.

In plaats van aan de Amsterdamse Amstel lag Carré zodoende een avond lang aan de West-Afrikaanse rivier de Niger. Met een overdonderend concert trakteerde Keita de opgewonden zaal op een avondje Malinese funk. Zijn pregnante kopstem van 24-karaats soul-kaliber, torende uit boven de golvende cadans van een subliem spelend collectief waarin traditie en moderniteit vloeiend versmolten. De jachtige ngoni, een eeuwenoud snaarinstrument, nam het op tegen parelende elektrische gitaren. Ondertussen zetten drie percussionisten met stuwend spel de lijnen uit, twee unisono zingende meiden legden Keita het vuur aan de schenen. De nu zestigjarige ster beende als een rustige ogende dompteur in het rond, dan weer vuurde hij zijn band en het publiek aan. De overdadige lichtshow en het overstuurde geluid deden helaas afbreuk aan de boodschap die Keita in petto had.

Voor het eerst in zijn veertigjarige carrière beleed Salif Keita zijn coming out. Als albino ben je in Afrika een persona non grata. Daarom richtte hij een stichting op die Afrikaanse albino’s erkenning en respect moet geven, de strekking van het titelnummer van ’La Difference’: ’Ik ben zwart, mijn huid is wit. Ik ben wie ik ben, het verschil maakt me vrij’.

Wellicht zit daar de blinde vlek van de Zwarte Lijst. Ook al is Salif Keita een albino, zijn muziek is gitzwart. Keita is net als Youssou N’Dour een bruggenbouwer tussen muziekculturen. Hij is de Otis Redding en de Sly Stone van West-Afrika ineen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden