Sagan brengt mijn lichaam en geest eindelijk bij elkaar

De zon strijkt over het heuvelland, maakt van de ochtendnevel een gouden sluier. Vlaanderen ligt er prachtig bij. Doodstil. Groen en fris. Het is een ochtend zoals de ochtend van de Ronde hoort te zijn.

Nog even, en dan stromen de groene akkers vol met wielerfans. Uitgedost in de tenues van hun helden, met vlaggen en koeienbellen, met petjes en met bier en worst. Het frisse gras wordt omgeploegd, kapot getrapt, tot men in de modder staat.

Modder van dezelfde donkerbruine kleur als de vloer van het huisje waarin ik een paar dagen geleden nog stond. Aangestampte en opgedroogde modder was dat. De muren van het huisje hadden dezelfde kleur. Gevlochten muren, met gaten erin. De wind woei door de kieren, het regende zo naar binnen.

Op de Markt in Oudenaarde zijn de kasseitjes net opgedroogd. Het ruikt er naar vers brood. De speaker stelt renners voor, toeschouwers stromen uit alle hoeken toe. Mobieltjes in de aanslag, voor een selfie.

Toen ik onze selfie liet zien aan de 7-jarige Ngoan en haar moeder, zetten ze grote ogen op. Ze bleven maar kijken naar de foto op het scherm van mijn iPhone. Ze lachten, en wezen. Alsof ze nog nooit zoiets gezien hadden. Alsof ze zichzelf nog nooit gezien hadden.

Van het armste deel van Vietnam naar de Ronde van Vlaanderen in drie dagen is fysiek een grote afstand - maar mentaal onoverbrugbaar. Ik kijk naar de wegen die me zo bekend voorkomen. De hectiek in het peloton als de race een cruciale kasseistrook nadert.

Greg van Avermaet. Hij zit op de grond, zijn ene hand voor zijn borst langs gekruist, hij weet: sleutelbeen gebroken. Zijn schouders schokken ontroostbaar onder zijn rode tricot.

Hetzelfde rood als het plastic tasje dat ik voor Ngoan had meegebracht. Een schriftje en balpennen zaten erin, voor een paar euro gekocht bij de Hema. Ngoan durfde de kado's niet uit te pakken. Ze keek alleen maar naar het tasje, dat misplaatst fleurig stond te zijn in de modderkleurige hut. Op wat potten, pannen en krukjes ter grootte van emmers na had het geen interieur.

Dylan van Baerle schudt aan de boom op de kasseien. Hij rijdt een superrace. Fabian Cancellara gokt verkeerd. Het speelse gemak van zijn jongere jaren lijkt vervlogen als hij de Oude Kwaremont oprijdt - en zijn fout niet goedmaken kan.

Ze verdienen misschien wel vier miljoen per jaar, dist de commentator op tv op. Vier miljoen. Ik kan me er niks bij voorstellen. Net zoals ik me niks kan voorstellen bij leven van minder dan een dollar per dag. De glimp die ik ervan opving, een schrokkend 7-jarig meisje dat tijdens een gezamenlijke lunch eindelijk genoeg te eten kreeg, en een moeder die dankbaar mijn hand pakte, omdat haar dochter naar school kan van het schijntje dat ik maandelijks afsta, heeft diepe indruk achtergelaten. Alles wordt bijzaak als je van zoiets getuige bent. Wielrennen al helemaal.

Peter Sagan viert zijn overwinning met een wheelie. "Frrrrom starrrrt to finishhj full gas", verhaalt hij over zijn race - om de overwinning vervolgens op te dragen aan de vorig weekend veel te jong overleden wielrenners Antoine Demoitié en Daan Myngheer.

Sagans woorden brengen mijn lichaam en geest eindelijk bij elkaar: met zijn eerbetoon heeft hij van een bijzaak ineens een hoofdzaak gemaakt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden