Saeed Ibrahim uit Somaliland is door de droogte alles kwijt

Saeed Ibrahim vertrok in oktober met zijn gezin en vee naar het westen van zijn land. Maar ook daar heerst droogte. 'Ik schaam me diep. Ik ben mislukt als nomade en als echtgenoot.' Beeld Ali Jibril

In delen van Afrika en in Jemen heerst honger. Correspondent Ilona Eveleens is deze week in Somaliland, in de streek Banka Wajalle, op een uur rijden van de hoofdstad Hargeisa. Ze portretteert er mensen die hun huis hebben verlaten omdat er niets meer te eten was. Vandaag deel 1.

"Ik was een rijke man in Balli Ahmed. Dat ligt in het oosten van Somaliland. Ik ben er geboren, getrouwd en leidde er een goed leven. Ik had ruim 300 koeien, meer dan 250 schapen en een kleine 200 geiten. Ook verbouwde ik koren op een stuk land.

"Maar toen kwam de droogte. Die begon al in 2015. Vorig jaar mei hadden we nog een buitje en daarna niets meer. We bleven hopen maar in oktober begreep ik dat we moesten vertrekken want er was geen gras en geen water meer. Mijn dieren begonnen te sterven. Ik huurde een paar vrachtwagens en laadde het overgebleven vee, mijn vrouw en mijn zeven kinderen erop en we kwamen hier. Een lange reis van honderd kilometer.

"Ik was al eens in Banka Wajalle en Hargeisa geweest en wist dat het hier altijd groen was. Een vruchtbaar landbouwgebied. Dus hoopte ik gras en water te vinden. Dat was er slechts een beetje want ook hier heerst droogte. En we zijn met veel mensen uit het oosten gekomen. Al gauw was alles kaalgevreten. 

"Mijn dieren stierven in hoog tempo, de een na de ander. Nu heb ik eigenlijk niets meer behalve mijn familie, zes geiten en een ezel. Ik schaam me diep. Ik kon mijn familie alles bieden wat een nomade maar nodig had en nu hebben we niet eens genoeg te eten. Ik ben mislukt als nomade, als echtgenoot en als vader.

Bomen

"Alleen Allah weet hoe deze ramp ontstond. Ik weet niet wie ik de schuld moet geven. Ik denk wel dat wij mensen in Somaliland fouten hebben gemaakt. Bomen trekken regen aan. Wij kappen ze voortdurend om houtskool te maken zodat de vrouwen eten kunnen koken. Ook gebruiken we hout om onze akkers te omheinen. We planten echter nooit jonge bomen. We vertrouwen erop dat de natuur weer nieuwe geeft. Dat is niet zo want als ik zo om me heen kijk, zie ik nauwelijks een boom.

"Niemand leert ons hoe we bomen moeten planten en verzorgen. De regering doet dat niet en ook op school krijgen kinderen geen les daarover. Ik kan koren verbouwen maar hoe dat met bomen gaat, weet ik niet. Er moeten toch mensen zijn die ons wijzer kunnen maken en misschien zelfs de juiste boomstekken geven. Ik weet niet welke boomstekken de beste zouden zijn in Balli Ahmed.

"Als er regen komt, ga ik naar huis om bomen te planten. Met of zonder hulp van anderen. Ik ben alleen bang dat ik tegen die tijd geen dier meer over heb. Wat zullen de mensen wel niet van me denken. Maar ik mag de hoop niet opgeven. Mijn kinderen zijn afhankelijk van mij. Ik ga iedereen in Balli Ahmed vertellen dat bomen onze redding zijn. Als we veel bomen planten, komt er misschien nooit meer droogte."

Saeed Ibrahim is 26 jaar oud. Hij is vee-nomade en landbouwer van beroep. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden