Saddam aan de galg maakte me niet blij

Het Westen heeft een machiavellistische houding jegens ons land. Het schiep hem uit het niets en bewapende hem tot de tanden om Khomeini een lesje te leren. En om zijn buurlanden te laten schrikken, zodat die uit angst moderne straaljagers en tanks zouden kopen met het oliegeld.

Het Westen wilde een lage olieprijs.

Ik heb het over het einde van de jaren tachtig. Saddam was nog zeer geliefd in het beschaafde Westen, terwijl hij Irak in brand stak. Hij bracht onze waterputten met tnt tot ontploffing en liet duizenden Koerdische kinderen met mosterdgas stikken.

Hij was een onschuldige engel in de ogen van westerlingen toen hij de steden in het zuiden met scud-raketten bestookte en een lege whiskyfles in de anus van ayatollah Mohammad Bakir Al-Hakim propte. Dat bleef zo toen hij Koerdische dorpen afbrandde en honderden bewoners in de woestijnen van Irak levend liet begraven.

Tegen hem werd niet eens ’nee’ gezegd, zelfs toen hij op één dag 184 mensen uit Dujail had laten executeren. De ’beschaafde’ wereld zweeg uit eigenbelang.

Plotseling veranderde Saddam van een engel in een duivel. Niet dat hij echt een duivel was, maar omdat hij het vermogen had verloren om te doden, te slachten, te slaan, te ruïneren, te verbranden, te vernielen. Voor dat doel was de Saddam-robot immers oorspronkelijk uitgevonden. En nu moest die robot weggegooid of ingeruild worden.

Mijn strenggelovige vader zei: „Ik vrees hem meer dan Allah.” Pas vlak voor zijn dood durfde hij, zij het fluisterend, toe te geven: „Hij was het die mij doodde.”

Het strategische doel is bereikt: het Iraakse leger – het vierde in de wereld – is geruïneerd en aan het volk laat niemand zich iets gelegen liggen.

En nu moet mijn volk nogmaals lachen, dansen en feestvieren, maar ditmaal op het lijk van zijn eigen bloedzuiger. Op het lichaam dat zich ooit Saladin de Tweede noemde. De moderne uitdager van de kruisvaarders.

De stupiditeit van mijn landgenoten valt af te leiden aan hun feesten, hun vertoon van blijdschap en tevredenheid na elke gebeurtenis. Ze hebben uitbundig feestgevierd toen hij was verdreven, toen zijn standbeelden in stukken waren gehakt, toen ze hem hadden opgepakt, toen ze hem naar de rechtbank hadden gebracht – en nu dansen en zingen ze weer. Ik ben niet zo idioot en kortzichtig om met zijn executie blij te zijn. Ik voel me integendeel miserabel. Miserabeler nog dan voor zijn executie.

De Amerikaanse indringers hebben ons van alles beroofd. Ze hebben nieuwe marionetten boven ons gesteld, die aan niets anders denken dan zo vlug mogelijk rijk te worden. „Onze nieuwe beschermers zijn rovers geworden!”, beweert men hopeloos in het donker in de straten van Bagdad. Ze hebben onze olievelden verbrand en ons van een rijk volk veranderd in een volk van armoedzaaiers.

Amerika en het Westen behandelen ons als een weeskind. Als het kind begint te huilen, stoppen ze het een lolly in zijn mond om hem even aan het lachen te maken. Saddams executie zal niet de laatste Amerikaanse lolly zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden