's Morgens 'n grievende tweet, 's avonds op tv

Als je je 's ochtends gek gedraagt, zit je met een beetje geluk 's avonds al in een talkshow. Zo verscheen in 'Debat op 2' (NCRV/KRO) een kapper die een nare tweet over Sylvia Witteman had verstuurd: "Domme hoer. Door d'r knieschijven schieten en loslaten in een bos vol beren." Voor wie het niet heeft gevolgd: Witteman, columniste van de Volkskrant, startte een petitie tegen het volgens haar belabberde Koningslied en werd daarna bij herhaling met de dood bedreigd. Ook de kapper had 'het gevoel dat hij iets kwijt moest.' "En waarom zou je niet mogen beledigen? Daar is twitter toch voor?"

Breed lachend zat hij in de studio. Dat had ons kappertje natuurlijk nóóit verwacht: één grievende tweet, slechts 58 volgers, maar wel direct het stralende middelpunt van een tv-debat. Alles draaide nu om hem. Wat een gratis reclame. En kijk, hij kreeg nog bijval ook. "Een bloemrijke, creatieve tweet. Het is bijna een gedicht", vond PowNed-oprichtster Marianne Zwagerman. Waarop meteen een accurate analyse volgde van social-mediabestrijdster Charlotte Wolff: "Van literatuur heeft u blijkbaar ook al geen kaas gegeten." Ze noemde de tweet 'volstrekt bizar'. "Tegen uw klanten durft u zoiets niet te zeggen, is het wel?"

Advocaat Peter Schouten dacht, met een parafrasering van Andy Warhol, dat twitteraars uit zijn op one minute of shame. Dat gold zeker voor Alex Ringeling, webredacteur van Spits. "Ik heb veel ergere dingen gezegd dan deze kapper. Ik beledig dagelijks mensen. Dat is niet mijn, maar hún probleem."

En zo vond iedereen wel wat. Een volstrekt stuurloze discussie. Dat kwam vooral doordat de hoofdvraag ontbrak: wat is beschaving? Een debat op z'n 'twitters': geen richtinggevend kader, geen hiërarchie in opvattingen, alles wat wordt geroepen is van evenveel waarde. "U kunt hierna nog verder discussiëren op internet", sloot gespreksleidster Ghislaine Plag af. Ja, ik ben me daar gek.

Liever keek ik naar een programma van de vorige avond: 'Bloed, zweet en snaren', over het jubilerende Concertgebouworkest. Normaal gesproken ben ik niet zo dol op docusoaps, omdat je door een gebrek aan regie al snel verzandt in oeverloos gekeuvel en ondraaglijke saaiheid. Bij deze Avro-serie is dat anders. Er is een duidelijke focus, waardoor elke aflevering een mooi afgerond geheel vormt. Art Rooijakkers doet wat je van een presentator van zo'n serie mag verwachten: niet op de voorgrond treden, maar verbinden en uitleggen.

Dit keer ging het over de verjonging en internationalisering, die chef-dirigent Mariss Jansons heeft ingezet. We volgden de jonge Franse fluitiste Julie, die voor de muziek haar vriend Bruno in Frankrijk moest achterlaten. We zagen haar skypen, taalles nemen en inburgeren. En duimen voor Bruno, die bij Julie's orkest klarinettist wil worden. Menselijke emoties overheersen gelukkig niet, waardoor er ruimte overblijft voor de muziek. Die zelfs via het tv-scherm prachtig klinkt. Van het 'Adagio for strings' van Samuel Barber kreeg ik kippevel.

Bruno bemachtigde de baan helaas niet. "Ach, ik was zelf ook niet helemaal tevreden over mijn auditie", reageerde hij. "Maar er komen nog wel andere kansen." Beschaafde jongen, die Bruno. Vast geen twitteraar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden