RUUD STRUIK

“Je was hier nog nooit geweest? Tsja, dat hoor ik wel vaker van Nederlanders en ze kunnen meestal niet eens aangeven waarom ze nog nooit naar Keukenhof zijn geweest. Vanmorgen nog was ik even op de Huishoudbeurs, waar we een stand hebben. En ook daar hadden ze allemaal wel van Keukenhof gehoord, maar waren ze er nooit geweest.

Vreemd vind ik dat, want Nederland is toch een bloemenland. Dus je moet er eigenlijk wel een keer geweest zijn. Maar ik merk het hier in het park ook: mensen met kleine kinderen zie je hier niet. Die gaan natuurlijk liever naar een pretpark. En ik kan me eerlijk gezegd ook wel voorstellen dat kinderen hier na een half uurtje wel zijn uitgekeken. Daar proberen we op in te springen door een speeltuin, een kinderboerderij en we hebben vanaf dit jaar een prachtig doolhof van zeshonderd Taxussen.

Nee, de meeste mensen die hier komen zijn van middelbare leeftijd. En vuttertjes, hè? Moet je nagaan, in die acht weken dat we open zijn, komen hier gemiddeld 850 000 mensen. We hopen nog eens het miljoen te halen. Eén keer zaten we er met 940 000 al heel dichtbij. Ik heb begrepen dat het doorgaans voor een derde Nederlanders zijn en ook voor een derde Duitsers. Ja, die zijn gek op Koikenhof. Die komen naar de kust en pikken dan een dagje Keukenhof mee. De laatste tijd komen er ook veel Japanners. Alleen die blijven meestal veel korter dan Duitsers of Nederlanders. Hooguit anderhalf uur lopen ze hier rond en dan moeten ze alweer verder. Duitsers en Nederlanders brengen hier op een dag al gauw een uurtje of vier door.

Bezoekers stellen je allerlei vragen, tuinieren is op dit moment natuurlijk erg populair. Iedereen is met zijn tuin bezig. Als je ziet hoe het aantal hoveniers de laatste tijd omhoog is geschoten... Er is ook een heleboel informatie te krijgen over tuinieren, dus iedereen kan er aan beginnen. We hebben ook elk jaar een paar thematuinen ingericht, om mensen een idee te geven van wat ze zelf zouden kunnen maken. Daarover worden ons voortdurend vragen gesteld.

Keukenhof is maar twee maanden per jaar open voor het publiek, maar ik werk hier het hele jaar door. Ik ben in vaste dienst bij Keukenhof. Het lijkt natuurlijk of het alleen draait om de twee maanden dat we open zijn, maar je hebt hier het hele jaar wel wat om handen. Dat begint meteen al eind mei, als we weer sluiten. Dan begint het afbreken en bollen rooien, want de grond moet schoon blijven. Vervolgens gaan we de perken omspitten, bemesten en een deel zal gefreesd moeten worden. Die rooitijd neemt ongeveer twee maanden in beslag. Nou, na de grondbewerking moeten we de perken opnieuw uitzetten. Dat gebeurt aan de hand van een tekening die hier bij Keukenhof zelf wordt gemaakt. Ach, globaal is die tekening elk jaar wel zo'n beetje hetzelfde. Er zijn dit jaar 91 inzenders, dat zijn dus de bollenkwekers die hun bollen aanleveren. Keukenhof overlegt met hen wat ze inzenden, maar het is natuurlijk vooral een voorbeeld van wat de kweker in huis heeft. Want zijn naambordje komt bij het perk te staan, dus zo showt hij het beste uit zijn assortiment. In totaal staan hier zes miljoen tulpen, narcissen, hyacinten en andere bolblomen.

Als we klaar zijn met het uitzetten, is het al wel zo'n beetje eind september en begin oktober gaan we weer planten. Rond Sinterklaas zijn we klaar. Dan moet het rond de perken weer netjes worden en kunnen we gras zaaien. Ja, we gebruiken eenjarig gras. Er staan hier te veel bomen om gras langer te laten staan, dat beschadigt snel, dat sterft gewoon af. Dus het ziet er veel mooier uit als we het elk jaar opnieuw doen. Nou, dan is het alweer februari en gaan we de puntjes op de i zetten voor de opening. En ik verzorg de dieren, da's een prachtig onderdeel van mijn werk.

Ja, ik kijk elke keer weer uit naar de opening. Dit is mijn zevende show. Zo noemen we dat hier, het is toch een show? Een tentoonstelling van het mooiste wat de bollenkwekers te bieden hebben. Die acht weken dat we open zijn, dat is toch wel de mooiste periode van het jaar. Al moet ik toegeven dat ik na een week of zes wel een beetje genoeg heb van de drukte. Dan mogen die mensen van mij het bos wel weer uit en begin je naar het einde te verlangen.

Want tijdens die acht weken is het druk, hoor. Je draait werkdagen van half acht 's morgens tot een uur of tien, elf 's avonds. En dat vijf dagen per week terwijl de zaterdagmorgen er ook meestal wel bij komt. Mijn hele leven staat in het teken van Keukenhof. Mijn vrouw vindt dat wel eens een probleem. Je komt eigenlijk alleen thuis om te slapen. Ik ben 28 jaar, dus ik kan nog van alles doen. Maar ik zie nog niet waar het mooier zou zijn. Je hebt hier een gouden leven. Er is de hele dag wel wat te doen en het park is natuurlijk niet acht weken lang hetzelfde; er zijn steeds wisselende exposities en buiten verandert het ook steeds. Want nu staan de krokussen in bloei, maar die moeten er over anderhalve week uit en dan staan in hetzelfde perk de tulpen te bloeien. Die moeten even later gekopt worden. Ja, we snijden alleen het kopje eraf, want dat staat netjes. Bovendien ziet het er dan uit alsof er nog wat moet komen. Dan moeten de hyacinten gepend worden met een ijzerdraadje, anders vallen ze om. Sommige perken hebben een vroeg tulpje met daar doorheen een later tulpje. We hebben soms wel drie lagen in een perk verwerkt. Dus het is steeds in beweging.

Ik heb de lagere en middelbare tuinbouwschool gevolgd. Toen ik van school kwam, heb ik eerst eens rustig om me heen gekeken, maar toen ik de advertentie van Keukenhof las, wist ik het meteen. Dit is veel leuker dan bij een kweker werken. Keukenhof staat onder hoveniers goed aangeschreven. Onder elkaar zeggen ze: 'jullie hebben mooi werk, daar bij Keukenhof'. En da's waar. Er is een hoge werkdruk, maar het is mooi werk. Kijk, als je als hovenier tuintjes moet aanleggen, krijg je telkens weer te maken met het feit dat het niet te veel mag kosten. Dat aspect is hier veel minder van belang. Neem dat doolhof, ik weet niet wat het precies gekost heeft, maar het is een kopie van het doolhof op het eiland van Lady Di. Dat wordt dan bedacht en zonder mankeren uitgevoerd.

Aan de Keukenhof doen ook veel kwekers uit Noord-Holland mee en ik heb gehoord dat er plannen zijn om ook daar een soort van Keukenhof te beginnen. Ik weet het niet, ik moet het allemaal nog zien. Kijk, hun probleem is daar dat ze vanaf niks moeten beginnen. Keukenhof is bijna vijftig jaar geleden begonnen in een park dat toen al eeuwen oud was. Dus we hebben hier prachtige oude bomen. Het was in de vijftiende eeuw de tuin van Jacoba van Beieren, daarom lopen hier ook gastvrouwen rond in Jacoba-jurken. Op dit landgoed jaagde zij en verzamelde zij kruiden - vandaar de naam Keukenhof. Vijftig jaar geleden besloot de burgemeester van Lisse dat hier jaarlijks een openluchttentoonstelling zou moeten komen.

Da's dus een heel andere ontstaansgeschiedenis dan wat ze in Noord-Holland van plan zijn. Dat zal toch altijd een moderne kopie van Keukenhof worden en het is maar de vraag of dat dan wel zo'n succes is. En ik denk niet dat de Noord-Hollandse bollenkwekers hier dan weggaan; zolang hier 850 000 mensen komen kijken, willen de kwekers zichzelf hier in Lisse laten zien.

Keukenhof heeft eigenlijk maar één nadeel: we zijn altijd afhankelijk van het weer. Nu is het de afgelopen tijd mooi weer geweest, maar daardoor vlogen de bollen de grond uit en je kunt ze moeilijk terugduwen. En volgende week wordt er weer regen voorspeld, dus dan komen er minder bezoekers. Zo heb je altijd wat te klagen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden