Rutte-show is jaren vijftig betutteling

Jelle Brandt Corstius maakte een afwezige indruk. Vroeg tot twee keer toe aan Erwin Olaf wanneer zijn afschuw van agressie was ontstaan (op 9-11), trok vervolgens een nogal kromme vergelijking met het geweld in ’A clockwork orange’ (Olaf: „Ik bedoel natuurlijk het echte geweld”) en wilde tot slot weten of de gelauwerde fotograaf door de toenemende potenrammerij had overwogen PVV te stemmen.

Het is dat Olaf zo’n vriendelijk mens is, anders had hij zich waarschijnlijk niet beperkt tot het zo nu en dan verbijsterd laten openvallen van zijn mond.

Zondagavond bleek maar weer eens hoe genadeloos live-televisie is. Kan een dagbladjournalist zich naïeve of niet ter zake doende vragen veroorloven (hij laat ze gewoon weg uit zijn verhaal), op het scherm komt elke uitglijder keihard over. Het was een flodderige laatste ’Zomergasten’, waarin Brandt Corstius in cheeta-achtig tempo van fragment naar fragment holde, daarbij inkoppers als ’ik ben verbitterd’ voorbijrazend.

Gelukkig kwamen vooral dankzij Olaf de losse eindjes gaandeweg een beetje bij elkaar, toen bleek dat zijn verbittering niets te maken heeft met zijn ziekte (longemfyseem), maar alles met de verharding van de samenleving.

Olaf kiest sinds de aanslag op de WTC-torens bewust voor de zachte kant van het leven. Na de terreur in New York maakte hij zijn fotoserie ’Rain’, waarin hij à la Rockwell de ’lieve kant’ van de VS laat zien. Toch zou je meer willen weten van Olaf als fotograaf: zijn visie op fotografie als toegepaste kunst, de rol van fotografie in het proces van culturele en sociale vernieuwing, zijn verhouding met de wereld van de beeldende kunst.

Na deze laatste ’Zomergasten’ moet de conclusie zijn dat Jelle Brandt Corstius, ofschoon een begenadigd programmamaker, als presentator nog een hoop moet leren. De slechtste uitzending was die met Paulien Cornelisse, de beste met Paul Verhoeven, de rest zat er zo’n beetje tussenin.

Wie sinds de dood van Bart de Graaff alleen maar bagger aflevert, is BNN.

’Oh my god’ heet de internet datingshow op Nederland 3, waar deze week onder het motto ’TV Lab’ wordt geëxperimenteerd met nieuwe programma’s. De show is niet alleen grotendeels onverstaanbaar, maar ook totaal chaotisch en stupide.

Ook ’Ja, ik wilRutte’ is een tortuur. De uitzending is ludiek bedoeld, en dat is eigenlijk nog het ergste. Niet alleen politiek, ook liefde is een spelletje voor de bühne geworden.

Zeven nogal doorsnee vrouwen en een Leefbaar Rotterdam-homo (’ik ga Rutte uit de kast trekken’) mogen zich voor een jury bewijzen als beste partner voor de VVD-leider, die zelf wijselijk afwezig is. Laten we kaarsen opsteken dat hij nog lang vrijgezel blijft.

Sophie Hilbrand zegt in Metro dat haar datingshow het toppunt van democratie is, maar in feite is het natuurlijk op en top jaren vijftig betutteling, toen je niet vrijgezel mócht zijn en van iedere alleenstaande boven de dertig werd gefluisterd dat ’ie van de ’klets-klets’ was. Laat die man toch met rust. Gezellig ’s avonds met zijn moeder voor het haardvuur. „Geef míj nou ’es de Avrobode, ma.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden