Rustig en saai

Een reactionair kun je mij niet noemen, hoogstens misschien een extremist, als ik lid zou willen worden van de Socialistische Gereformeerde Partij, als die er ten minste zou komen.

In een opmerkelijke alliantie van uiterst rechts en uiterst links hebben de SGP en de SP immers een voorstel ingediend om de uitgezaaide zondagsopeningen van winkels en bedrijven her en der eens onder de loep te leggen. Ongetwijfeld vanuit heel verschillende motieven, de SGP religieuze, de SP economische en sociale motieven, zouden ze graag zien dat winkels op zondag weer dichtgingen.

Mee eens. Ik woon in ’s lands hoofdstad waar de epidemie begonnen is en waar al sinds jaar en dag op zondag het hele centrum geopend is en het is een plaag. Natuurlijk vind ook ik het handig dat je op zondag ergens punaises of een lcd-scherm kunt kopen. Mensen willen nu eenmaal vrij zijn en de dingen doen wanneer ze er zin in hebben. En juist omdat we van nature het liefst onze gang gaan hebben we in de loop der tijden een stelsel ingericht om onszelf tot zelfbeheersing te dwingen, en te zorgen dat we niet alleen maar achter onze impulsen aanlopen.

De zondagsrust was in dat stelsel een mooi en nuttig kind, dat we nu met het badwater dreigen weg te gooien. De SGP hoopt natuurlijk dat we weer naar de kerk gaan en de SP wil allicht het sociale evenwicht herstellen, maar mij dunkt dat het vooral een mooi opvoedkundig moment is. De stille, lege en saaie zondag. Ik weet waar ik het over heb, want wij gingen niet eens naar de kerk, dat deden wij op de dag ervoor, zaterdag, de dag dat iedereen over ónze rustdag heen liep. En dus strekte de zondag zich als een prikkelloze vlakte voor ons uit, een dag waarop je geduld moest oefenen omdat er hoegenaamd niks gebeurde.

In gedachten hoor ik een pendule tikken en ik zie mijzelf op het balatum voor de kachel liggen met een oud tijdschrift. In onze buurlanden kan het nog, Belgische stadjes zijn op zondag gewoon gesloten en saai, in Duitsland hebben ze elk eerste weekend van de maand een wat ruimere zaterdagopening, moet je nagaan, een kinderhand is daar nog gauw gevuld. Ja, Amerika, daar lagen ze al decennialang op ons voor met altoos geopende winkelmalls en supermarkten waar je ook om drie uur ’s nachts nog cornflakes kunt kopen. Ik ben er vaak genoeg geweest om te weten dat het een zegen schijnt, die eeuwige bereikbaarheid van alles. Bij ons gaat het nog onder het mom van toeristische service, zeg maar geldzucht, in Amerika is het eerder een soort burgerrecht.

En om ervoor te zorgen dat het bij ons niet ook die kant opgaat, hebben de SGP en de SP gezamenlijk hun stem verheven. Gelukkig doet de PVV van Wilders niet mee, die partij die, met haar partijleider heldhaftig peinzend aan de kustlijn, ook nog wel eens voor een traditioneel soort Nederland wil opkomen. Dat zou me in ernstige gewetensnood brengen. Het onderwerp moet niet aan schreeuwlelijkerds worden overgelaten. Kalm en beheerst bepleiten, zou ik zeggen, in de lijn van de zondagsrust zelf. Misschien komt het dan weer goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden