Rust in het hoofd leidt tot zilver

PARIJS - Een emotionele stoelendans aan de rand van de mat bracht Deborah Gravenstijn niet uit balans. Isabel Fernandez deed dat op de tatami wel, maar geen moment had de Nederlandse in de finale van de klasse tot 57 kilo het idee kansloos te zijn tegen de olympisch kampioene.

Dat gevoel heeft haar voorgangster Jessica Gal wel heel lang gehad. Waar de Spaanse voor de inmiddels gestopte Gal uitgroeide tot een ware Angstgegner, daar was Gal dat in zekere zin voor Gravenstijn. Om de sterker geachte Gal op haar weg naar Sydney te ontlopen, koos ze vorig jaar althans voor een lichtere gewichtsklasse. Haar afstudeerproject 'fysiotherapeutische begeleiding ten aanzien van afvallen' kwam haar in het extreme van pas.

Zorgen over het gewicht spelen Gravenstijn geen parten meer en de beslissing een eigen weg te zoeken geeft rust in het hoofd. ,,Tactisch ben ik er stappen op vooruit gegaan. En ik voel tijdens een partij niet dat ik achter sta. Ook in de finale had ik kansen, ik heb zelfs een score gemaakt.''

Ofschoon Gravenstijn zegt blij te zijn met haar vijfde plaats in Sydney, is ze ontevreden met de voorbereiding in 2000. Ze heeft een begeleidersteam om zich heen verzameld en is in dienst getreden van de luchtmacht. Op dezelfde voorwaarden als Mark Huizinga: een fulltime contract dat ze voor vijftig procent met judo mag invullen.

Ook wil ze zich door de bond de wet niet meer laten voorschrijven. ,,Ik had vorig jaar het gevoel ondergesneeuwd te raken door de groep. Die bestaat vooral uit leden van Kenamju. Ik ben nu eenmaal een ander mens en gebaat bij andere training. Daarom wil ik alles zelf bepalen.''

Dat de 26-jarige zich na 21 jaar judo onder coach Jan de Rooy nog steeds ontwikkelt, werd in Parijs duidelijk. Na drie bronzen plakken op EK's kon ze haar talent eindelijk verzilveren. En is er de uitdaging van verdere groei. Want een olympische medaille in Athene is de ultieme uitdaging.

Of Gravenstijn op de weg daarheen van de bond dezelfde privileges krijgt als Huizinga staat nog te bezien. In Parijs waren er al problemen genoeg. Coach De Rooy mag een bescheiden man op de achtergrond zijn, zaterdag maakte hij van zijn hart geen moordkuil. Voor Sydney had hij de olympische kleding al aangemeten gekregen, toen een brief van NOC-NSF volgde dat hij toch niet mee mocht.

In Parijs werd hem door de judobond de toegang ontzegd. De Rooy, met al zijn ervaring, had gezondigd tegen de regel dat hij drie a-toernooien had moeten bezoeken. ,,Mijn vrouw heeft een ongeluk gehad, die kon niet alleen thuis blijven. Dat heb ik duidelijk aangegeven. Daarom had ik verwacht dat de bondscoach (Marjolein van Unen, red.) zich hard voor mij zou maken. We hebben altijd goed samengewerkt, nu is het vertrouwen zoek.''

Van Unen zat op de stoel; De Rooy gaf zijn aanwijzingen vijf meter achter haar vanaf de tribune. Gravenstijn: ,,Eigenlijk is het gegaan zoals het altijd gaat, alleen andersom. Jan en Marjolein vullen elkaar aan. Maar ik heb het gevoel dat ze tegen elkaar zijn uitgespeeld. Gezien de achtergrond zijn de regels te star gehanteerd, dit was niet menselijk.''

In Parijs werd op de valreep de doelstelling van de judobond bereikt: vijf medailles. Toch baart de wijze waarop Dennis van der Geest alsnog zilver won zorgen. Zoals vaker (WK '99) volgde het succes in de open klasse op falen (vrijdag) in zijn eigen categorie. Als de verlammende spanning heeft plaatsgemaakt voor het verkwikkende gevoel niets meer te verliezen te hebben. Zo kwam hij in de finale, waarin hij tegen de Rus Mikhailin als verlamd stond. Slechts in 1997 in Oostende won Van der Geest eerder EK-zilver.

Na al die jaren rechtvaardigt het de vraag of hij ondanks het raadplegen van een sportpsycholoog wel voldoende opgewassen is tegen de spanning. Vrijdag was hij volkomen kansloos en leek hij beheerst door een dodelijke sloomheid. Zoals die hem ook bekroop in Sydney. Maar daar wachtte geen herkansing, omdat de open klasse niet olympisch is. Coach Cor van der Geest bespeurde onvoldoende plezier en beleving bij zijn zoon en sprak van het inslaan van nieuwe wegen. Misschien moet het toch eens komen van een (vrijwillige) breuk tussen coach en pupil.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden