Zomercolumn

Ruslands enige monorail: een tergend langzaam boemeltreintje

De monorail in Moskou.Beeld Geert Groot Koerkamp

Daar is-ie!' Tergend langzaam kruipt de trein in onze richting. Je ziet hem al vanaf pakweg een kilometer afstand. 

De vergelijking dringt zich op met de bejaarde Fransman op zijn Solex in de film 'Mr Bean's Holiday'. Wat je allemaal niet nog kunt doen voor die trein hier is.

Ooit was 'monorail' een woord dat hier met zowel eerbied als de nodige geestdrift werd uitgesproken. Het riep visioenen op van futuristisch ogende, onhoorbaar langssuizende treinen. Zo was het beloofd, toen het idee voor het eerst werd geventileerd als elegante, 21ste-eeuwse oplossing voor de tot wanhoop drijvende files en andere transportproblemen van Europa's grootste metropool. Met de monorail zouden de Moskovieten het luchtruim van hun stad doorklieven en triomfantelijk lachend neerzien op hun minder fortuinlijke stadgenoten in de verkeerschaos beneden.

Dat de monorail eigenlijk vooral Moskou's claim op de wereldtentoonstelling van 2010 kracht moest bijzetten, daarover geen woord. Toen niet en nu niet. De tentoonstelling ging stilletjes aan Moskou voorbij, Shanghai kaapte Expo 2010 weg voor de neus van de Russen en Zuid-Koreanen, en presenteerde in 2004 ook nog eens de eigen, supersnelle magneetzweeftrein. Die haalt, let wel, een maximumsnelheid van 430 kilometer per uur.

De aankomst

Onverwacht veel passagiers blijken in het nu leegstromende, vier wagons tellende treintje te passen. Zelfs vrije staanplaatsen waren er niet. Haringen in een ton. Het duurt lang voor de deuren weer dicht zijn, waarna de trein stapvoets een grote bocht moet maken alvorens aan onze kant van het perron een nieuwe lading passagiers op te pikken. Geduld is een groot goed. Voor een ritje in de Moskouse monorail moet je wat overhebben.

Wat bleef was de monorail, eens Ruslands beoogde troefkaart, in werkelijkheid een tergend langzaam, ongemakkelijk en hopeloos duur boemeltreintje. 's Zomers heet en benauwd, want er is geen airconditioning en de zon brandt genadeloos op het dak. 's Winters tochtig en doordringend koud, want de schuifdeuren sluiten niet goed.

Uitzicht

Al jaren terug is berekend dat de trein nooit meer uit de kosten komt. Daarvoor zouden de kaartjes vier of vijf keer zo duur moeten zijn, en dat wil niemand betalen. De monorail rijdt nu nog slechts tweemaal per uur in beide richtingen. Leuk voor een excursie - met fraai uitzicht op de televisietoren en een 18de-eeuws paleis - maar niet als vervoermiddel dat je snel en comfortabel van punt A naar B brengt.

Wat zijn de opties? Helemaal weghalen is kostbaar. Er is een plan de lijn te sluiten en er een met veel groen aangeklede wandel- en fietsroute van te maken, zoals de High Line in New York. Maar de plaatselijke bewoners zijn inmiddels toch wel een beetje verknocht geraakt aan hun monorail en hebben een actiegroep opgericht voor behoud van de trein. Het is tenslotte de enige in Rusland.

Verschillende correspondenten van Trouw vervangen deze zomer Rob Schouten en Wim Boevink. Lees hier de zomercolumns.

Lees ook:

Middernacht, ik heb de Moskouse botanische tuin helemaal voor mijzelf

Geert Groot Koerkamp nam - stiekem - een kijkje in een afgesloten stuk Moskou.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden