Rugbygekte slaat toe in Frankrijk

De openingswedstrijd van het WK rugby was een deceptie voor de Fransen. Er werd verloren van Argentinië. De gekte is er niet minder om geworden. De spelers worden als helden vereerd.

Pour l’amour de XV de France staat er op het schermpje van de pinautomaat in de sjieke winkelstraat boulevard Saint Germain. Pas nadat dat de liefdesverklaring aan het Franse team secondenlang heeft kunnen doordringen krijgt de argeloze toerist zijn euro’s. Sinds de wereldkampioenschappen rugby vorige week begonnen regeert Koning Rugby in Parijs. In de metro worden frêle Parisiennes opgeschrikt door brullende Schotten die hun kilts optrekken en in de kroegen rond het Pantheon gieten Engelse supporters tevreden brommend hun pints naar binnen.

Vertrouwde taferelen rond een rugbytoernooi kortom, maar wat verbaast is dat ook de Fransen zelf volledig in de ban zijn van het spel. Overal waar je kijkt is rugby. Zo is onder de Eiffeltoren een metersgrote rugbybal gespannen en het nieuwe museum voor primitieve kunsten Quai Branly transformeerde zijn terras tot rugbyveld. Ook in de Franse media gaat het al weken nergens anders meer over. De sjieke krant Le Monde kwam met een speciale kleurenbijlage en kunstkanaal Arte zond een speelfim over rugby uit. Zelfs de tekenaars van Charlie Hebdo, het satirische weekblad dat er destijds niet voor terugschrok de cartoons van Mohammed af te drukken, waken ervoor niet al te veel spot te drijven met het nationale team.

Tot tamelijk recent was rugby vooral een aangelegenheid van de streek rond de Zuid-Franse stad Toulouse. Niet heel verwonderlijk, meent Alain Doucet, de secretaris-generaal van de Franse Rugbybond (FFR), met een accent dat zijn afkomst uit die regio verraadt. „Het is altijd een ruige streek geweest, een oud Visigotisch koninkrijk dat zich lang wist te onttrekken aan de Parijse dominantie. De boeren bevochten elkaar in wilde middeleeuwse spelen waarin alles was toegestaan. De wildebras wil zich doen gelden en rugby leent zich daar bij uitstek voor.”

Maar sinds een jaar of wat is de rugbygekte naar het hele land overgeslagen. Spelers van het nationale team worden als helden vereerd, met voorop Sébastien Chabal. Zijn bijnaam is ’de grotmens’ en met zijn woeste baard lijkt de achtervanger inderdaad zo uit de steentijd weggelopen. Volgens Hervé Loevenbruck heeft die populariteit vooral te maken met het goede imago van de sport. Loevenbruck runt een sportwinkel in het negende arrondissement in Parijs, die zich exclusief op rugbyspullen toelegt. „Vooral de goedmoedige sfeer die om de wedstrijden heen hangt steekt gunstig af bij de agressie rond voetbalwedstrijden.” Hoewel de spelers elkaar op het veld ongeremd te lijf gaan, gedragen de fans zich over het algemeen inderdaad voorbeeldig. Loevenbruck: „Maar het heeft ook te maken met de uitgekiende marketingstrategie waarmee de Parijse club Stade Français het rugby aan de man brengt.” Of beter: aan de vrouw. Françaises werden met kortingen naar het stadion gelokt en afgelopen jaar poseerden de spelers naakt op een geruchtmakende kalender.

Wat ook hielp is dat het nationale team sinds het aantreden van coach Bernard Laporte in 1999 diverse grote toernooien won (waaronder het prestigieuze Zeslanden-toernooi). Toch wil het op het WK nog niet zo lukken. De Fransen waanden zich al in de finale tegen Nieuw Zeeland op 20 oktober, maar verloren de openingswedstrijd kansloos van Argentinië. Sindsdien regent het kritiek op Laporte, die vóór aan het WK een staatssecretariaat jeugd- en sportzaken in het vooruitzicht kreeg gesteld van president Nicolas Sarkozy. Op zijn wekelijkse persconferentie stelde diens woordvoerder de coach gisteren gerust met de mededeling dat de eindstand van het wereldkampioenschap niet van invloed zal zijn op Laporte’s toetreden tot de regering. Over de verloren match tegen Argentinië grapte de woordvoerder dat de president, die zich afgelopen maanden intensief bemoeide met het beleid van zijn ministers, „Laporte nog geen instructies geeft waar het de coaching van de rugbyers betreft.” Maar zijn handen zullen jeuken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden