Rufus' authentieke liefde voor de prima donna

Hoe kan de middelbare vijftiger interessant worden voor een (hoognodig) nieuw en jong publiek? Het is een vraag waar ze zich bij De Nationale Opera - gisteren werd officieel gevierd dat ze daar Abraham hebben gezien - waarschijnlijk al veel eerder het hoofd over hebben gebroken. Nu ze een respectabele Abraham zijn geworden, weten ze dan ook automatisch waar ze wat nieuw publiek betreft de mosterd moeten halen?

Dat is nog niet zo makkelijk lijkt me. Niet voor DNO, noch voor andere operagezelschappen verspreid over de wereld. Er zijn nou eenmaal maar weinig jongeren die zich op hun veertiende, of nog eerder, door het operavirus laten aansteken. Ikzelf was zo'n puber (zonder enige dwang van buiten- of bovenaf trouwens), singer/songwriter Rufus Wainwright ook.

Maar Rufus en ik zijn uitzonderingen. Wat er ook allemaal is geprobeerd om het imago dat aan opera kleeft te veranderen, gelukt is dat maar ten dele. Elitair, stoffig, ouderwets. En zó onnatuurlijk al die hoogdravend zonder microfoon zingende (brullende) mensen. Ondanks deze vaak gehoorde bezwaren bestaat de opera na ruim vierhonderd jaar (het genre werd rond 1600 uitgevonden) nog steeds. Maar de zalen raken wereldwijd wel leger en leger. De tijd dat je in Amsterdam in de rij moest liggen om aan operakaartjes te komen ligt ver achter ons.

Wat te doen? Nieuw, aansprekend repertoire zou een oplossing kunnen zijn. Een opera als 'Prima Donna' bijvoorbeeld. Gecomponeerd door de al genoemde Rufus Wainwright, die als kind al zwijmelde van al dat gezongen drama en die met vriendjes en vriendinnetjes thuis niet 'Batman' naspeelde, maar 'Tosca'. Wainwrights opera beleefde zijn wereldpremière in Manchester (2009) en was al in Toronto, Londen en New York te zien. De kritieken waren niet mals (één ster in The Guardian) met labels als 'banaal' en 'de slechtste opera die ik ooit zag'.

Is dat zo? Het chique platenlabel Deutsche Grammophon bracht onlangs een opname van het werk op cd uit, zodat we nu zelf kunnen oordelen. Wainwright kan uitstekende songs schrijven, geweldig zingen en heeft een onvoorstelbare adembeheersing. Maar maakt hem dat tot een goede operacomponist?

'Prima Donna' gaat over een teruggetrokken levende diva in Parijs (een soort Maria Callas) die een comeback overweegt, na een dramatisch stemverlies zes jaar eerder. Echt een onderwerp voor Wainwright die van dit soort over the top vrouwen houdt - zie zijn project rondom Judy Garland.

Ik was verrast door de muziek, zeker het begin, dat veel weg heeft van een verloren gewaande Puccini-partituur. Wainwrights authentieke liefde voor opera, met alles erop en eraan komt in 'Prima Donna' heerlijk schaamteloos naar boven. Zou zo'n populaire popzanger met zo'n werk jongeren niet naar het operahuis kunnen trekken? Ik denk van wel. En dan daarna, hup met z'n allen naar 'Tosca'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden