Roze en Oranje

Het liefst zou ik u vertellen waarom ik de bijdragen van Mirjam van Biemen, die voor 'Dolce Vita' de ware liefde probeert te vinden, zo goed vind. Ik zou het protest van de oplettende lezer -'Hee, je hebt al een keer over haar geschreven!'- trotseren en schaamteloos beschrijven hoe de verslaggeefster vorige week dinsdag twee mensen op het naakstrand aantrof die net zo lang uit elkaar waren als ze ooit waren samen geweest (zeven jaar) en hun voortdurende vriendschap iedere nieuwe zomer bezegelden met champagne en aardbeien.

Mirjam van Biemen dus. Haar stem klinkt fris, haar nonchalant gestelde vragen zijn doortastend. Elk verhaal heeft een kop en een staart. Er wordt veel besproken, maar er blijft nog meer te raden over en iedere ontmoeting wordt heerlijk melancholiek door Spinvis uitgeluid: tatata, tatata, tatataa... taaaa, tataaaa - zalige, zoete, roze radio. Ik zou bijna zeggen: een typisch KRO-geluid. Ik zat nog te broeden op een mooie, laatste zin over de liefde, toen ik mij realiseerde dat ik wel een zeer wereldvreemde indruk op u zou maken als ik niets zou melden over een evenement dat miljoenen mensen die dag in hun greep hield: de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Duitsland. Ook het mannetje van de radio heeft namelijk Oranjekoorts opgelopen en in het geval van Robert Jensen lijkt me zelfs sprake van een delirium. Volgens Yorin FM mogen we 'eindelijk weer genieten' van zijn 'spraakmakende programma', dat elke werkdag vanaf een dakterras in Portugal wordt uitgezonden, maar ik heb er vooral een vreselijke hoofdpijn aan over gehouden. Het dieptepunt werd bereikt toen Jensens hysterische 'co-host Jan Paparazzi' bekende Nederlanders ging bellen. Theo van Gogh zei: 'Ik praat niet met Jensen, helaas' en hing op. Toen de co-host nog eens belde, zei Van Gogh te hopen dat Oranje met 3 - 0 zou verliezen en noemde hij het Nederlandse volk xenofoob, weerzinwekkend en achterlijk. Jensen werd, zou je zeggen, op zijn wenken bediend. Wil je flauw, dan krijg je flauw. Maar nee, toen het eerder opgenomen gesprekje was uitgezonden, schold de dappere Jensen Van Gogh alsnog de huid vol. Zijn meest bizarre klacht: 'Theo is zó voorspelbaar!' Daarna was het de beurt aan Wim de Bie, die vrolijk vertelde niet naar de wedstrijd te zullen kijken. 'Het interesseert me helemaal niets.' De derde bekende Nederlander was Corry van Gorp, maar naar haar bijdrage heb ik niet meer geluisterd. Ineens had ik helemaal geen zin meer in dat Oranjegedoe. En al helemaal niet meer in de goedkope grappen van Robert Jensen. Vandaar dat ik u liever iets had verteld over de radioportretten van Mirjam van Biemen. Nou goed, een volgende keer dan maar. Oude liefde roest niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden