Royal Philharmonic toont zich als een degelijk orkest

DEN HAAG - Dirigent Wladimir Ashkenazy en zijn Londense Royal Philharmonic Orchestra geven in twintig dagen tijd dertien concerten in de hoofdsteden van de landen van de Europese Gemeenschap. Een uitzondering in het rijtje van de European Capitals Tour vormt Nederland. Afgelopen zaterdag werd namelijk niet in Amsterdam maar in Den Haag geconcerteerd. Gekozen was voor de Residentie als zetel van de regering. Dat werd door de Hagenaars op prijs gesteld: de Anton Philipszaal was goed bezet.

ADRIAAN HAGER

De leden van het Royal Philharmonic Orchestra zijn veelvuldig op stap en weinig thuis. De toernees rijgen zich aaneen. Dit seizoen waren zij al in Mexico, Brazilie, Argentinie, Japan en Hongkong, ze zijn nu bezig aan een European Community tour en half februari vertrekken ze naar Australie voor elf concerten.

Intense klank

Het paradepaardje van het Engelse muziekleven? Daar kan inderdaad een vraagteken achter geplaatst worden. Het is geen orkest van een uitzonderlijk, wel van een zeer behoorlijk niveau. De elitegroep wordt gevormd door de celli en de contrabassen. Zij produceren een warme, intense klank en vormen de welluidende basis voor het gehele orkest. Concertmeester is Zino Winnikow, tot voor kort concertmeester bij het Residentie Orkest. Zijn violengroep, met twintig eerste violen, is hecht maar niet wezenlijk klankrijk. De houtblazersgroep is redelijk bezet, de koperblazers leverden degelijk werk.

Wladimir Ashkenazy, van huis uit pianist, is een dirigent met een meer hoekige dan zwierige slag. Hij leidt op effectieve wijze en weet muzikaal waarover hij spreekt. In zijn musiceren is hij bepaald niet vies van effecten, dat bewees hij al in de opmaat van het concert: de ouverture Leonore III van Beethoven. De inleiding nam hij traag en breed, de accenten legde hij nadrukkelijk, de contrasten voerde hij sterk op en dat alles in dienst van de climax: een overweldigende finale.

Vijftig jaar geleden componeerde Benjamin Britten zijn Sinfonia da Requiem, in eerste instantie in opdracht van de Japanse regering ter gelegenheid van de 2600e verjaardag van de keizerlijke dynastie. Het feest ging niet door, wel voor Japan, maar niet voor Britten. De inhoud werd beledigend geacht voor de keizer. Bovendien gooiden de bommen van Pearl Harbour roet in het eten. Het werk werd toch geschreven en de componist droeg het nu maar op aan zijn ouders.

Geinspireerd pleidooi

De Sinfonia da Requiem is geen requiem in de ware zin van het woord; het instrumentale werk telt de delen Lacrymosa, Dies Irae en Requiem aeternam. Britten heeft meer overtuigende werken geschreven dan deze Sinfonia, maar dat neemt niet weg dat Ashkenazy en zijn musici een boeiend en geinspireerd pleidooi hielden.

Richard Strauss heeft in zijn symfonisch gedicht Don Quichotte een belangrijke partij voor cello solo geschreven, in de uitvoering door het Royal Philharmonic werd die partij gespeeld door Mischa Maisky. Strauss schreef met deze Don Quichotte pure illustratieve muziek; de belevenissen van Don Quichotte en Sancho Panza zijn op de voet te volgen. Een wat lang uitgevallen luister- en kijkspel.

Ashkenazy's visie was eerder degelijk dan hemelbestormend, Maisky toonde zich in zijn wat ondankbare partij een cellist van klasse.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden