Royal Antwerp FC ademt nostalgie. Nog wel ...

In de perszaal houdt een kromgetrokken vel bordkarton het zonlicht buiten. Het is duidelijk te zien dat het karton al eens eerder is gebruikt - her en der zijn er stukken uitgezaagd. Net voor de persconferentie begint valt de papieren plank op het hoofd van een verslaggever. De Belg geeft geen krimp, lacht schamper en zorgt ervoor dat de ruiten van het perszaaltje een minuutje later weer worden verduisterd. Hij lijkt het heel normaal te vinden dat er in de perszaal zomaar iets op zijn hoofd valt.

In Antwerpen is de tijd op voetbalgebied stil blijven staan. Het Bosuilstadion, het onderkomen van Royal Antwerp FC, ademt in alles de sfeer van vervlogen tijden. Toeschouwers kijken er naar voetbal vanaf houten, verveloze bankjes. De golfplaten in het dak hebben enorme gaten. De twee hoofdtribunes van het stadion stammen uit 1923. Op het eerste gezicht is er na die tijd niet zo gek veel aan vertimmerd. Als morgen de winterschilder begint, heeft hij tot volgende zomer werk. Net als de glaszetter, die in het stadion zijn pensioen zou kunnen veiligstellen.

Nostalgie. Romantiek. Een bezoekje aan Jimmy Hasselbaink, de Nederlandse coach van Antwerp, maakte afgelopen weekeinde ongedachte herinneringen los.

Mijn jongenshand in de ruwe knuisten van vader, die me voor het eerst meeneemt naar NAC. Om ons heen wordt geschreeuwd. Een man probeert kroketten en frikadellen te slijten - hij roept de woorden heel hard in de hoop dat hij potentiële klanten op die manier kan aanzetten tot een impulsaankoop. Het is 1984. NAC speelt nog in het oude stadion aan de Beatrixstraat.

We staan onoverdekt. De onvermijdelijke geur van zure pis, verbrand vet en het zweet van duizenden mannenlijven hangt als een wolk boven onze hoofden. Er wordt gezongen en gescholden. Boven op de hekken tussen veld en tribune is prikkeldraad bevestigd. Daarbovenop zitten weer mannen. Op het veld wordt FC VVV verpulverd. Na het laatste doelpunt van Van der Borgt (de 5-0) barst een feest los. Promotie!

De beelden komen terug in Antwerpen. Het verlangen naar vervlogen tijden, naar de tijd dat marketingjongens nog niet hadden bedacht dat voetbal 'een stukje beleving naar de mensen toe' moet zijn.

Op amper 50 kilometer van de Nederlandse grens zit Royal Antwerp FC vastgezogen in de modder van dat verleden. Met alle gevolgen van dien. De eens zo roemruchte volksclub degradeerde een jaar of tien geleden naar de Tweede Klasse en kwam, ondanks het authentieke onderkomen nooit meer uit de drek. Dit jaar moet Hasselbaink verlossing brengen, als voorman van een Engels consortium van bedrijven dat de financieel geplaagde club weer overeind wil helpen.

Het stadion met zijn houten bankjes, gesneuvelde ramen en verveloze kozijnen zal binnen niet al te lange tijd mogelijk alsnog tegen de vlakte gaan. Tenminste, dat is de hoop van de Antwerpse beleidsbepalers. Op nostalgie bouw je nu eenmaal geen succes. Wisten ze in Breda ook, toen het stadion aan de Beatrixstraat in 1995 werd gesloten en gesloopt. Alleen de herinneringen bleven in leven.

Ergens ligt een parallel naar De Kuip en Feyenoord. Ook een volksclub, met een oud stadion in een havenstad. En nog steeds leeft ook in Rotterdam de wens om te vernieuwen, om de romantiek van dat oude stadion in te ruilen voor een nieuw onderkomen. Vooruit willen ze, al werden de plannen voor nieuwbouw eerder dit seizoen door de gemeenteraad verworpen.

In Antwerpen, in deelgemeente Deurne, ligt in al zijn schattige conservatisme de waarschuwing voor te veel behoudzucht. In het voetbal staan romantiek en nostalgie helaas óók voor achteruitgang.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden