ROUW

Alweer die Bijlmer, kan het niet eens afgelopen zijn? Ik hoor het mensen denken, een enkeling ook zeggen. Scheelt het dat ze op die doordeweekse zondagavond niet thuis waren en zich niet konden indenken hoe kindjes aan de patat of roti in vlam vlogen? Was de wereld te klein geweest als Amstelveen of Abcoude zonder zielige zwarten was getroffen, peinst een ander.

Kan een blonde Hollander zich eerder met blank leed vereenzelvigen? De ramp op Tenerife: dat waren er toch heel wat meer en foei, zonder semi-nationale rouw. Wie wil hier niet toegeven dat verdriet dichter bij huis, in je familie of dorp of stad, de grond onder je voeten meer doet trillen dan een neergestort vliegtuig in Nepal of een overstroming in Pakistan?

Al ben ik import van Hollandse confectie, Amsterdam is mijn stad en ik voelde die stad de afgelopen dagen lichtjes beven: mijn stad, dicht bij huis, kindjes thuis en, vooruit, verdriet om mensen uit andere culturen die in die rampzalige en niks geen gezellige Bijlmer gedumpt zijn - een beetje schuldgevoel is aan verdriet niet vreemd.

Ik ben weliswaar niet zo vlaggerig, dus een week lang halfstok vond ik veel, maar ieder rouwt op eigen wijze, dus als de burgemeester de rituelen beproeft die hij op zijn weg tegenkomt, dan wil ik hem die ruimte graag geven. Het nam ook mij in beslag: ik sprak en droomde erover, thuis, op het werk, de creche, bij de tandarts, spelde de kranten, zapte langs de kabel en bladerde door teletekst.

En dan de herdenking. Je rouwt alleen, maar een ander is het die je troost: hou je het anders vol? In de tocht liepen getroffen zijn en troosten in elkander over, ondanks het afstandelijke begrip dat de commentator vast goedbedoeld maar misplaatst uitentreuren predikte van 'ons' voor 'hen': 'zij moeten hun doden zien om afscheid te kunnen nemen, daarom zijn die vermisten voor hun zo vreselijk'.

Ik heb nog nooit 'een van ons' Nederlanders gezien die het geweldig vond de dode geliefde niet meer te zien. Zo nemen deze week verwanten afscheid van bij de vliegramp in Nepal gestorven geliefden, zonder ze te hebben gezien, zonder ze te kunnen begraven. Ze komen samen, om in hun rouw getroost te

den. Mijmeren of bidden, muziek, zingen, net zoals in de Rai.

Ik begrijp de scepticus wel een beetje hoor, zo in z'n eentje. Voor de buis, kijken en luisteren, net als in de Rai stijf op een stoel: al was er maar een lied geweest dat door iedereen meegezongen had kunnen worden. We waren met z'n duizenden, maar ik voelde me niet minder verloren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden