Rotterdam verliest de strijd

Marathon raakt financieel en sportief achterop bij de andere grote wedstrijden

ROB VELTHUIS

Heeft de Rotterdam Marathon zijn ziel aan de duivel verkocht? Sinds het evenement in 2014 is overgenomen door het Belgische sportmanagementbedrijf Golazo, is het deelnemersveld gegroeid maar de kwaliteit van de wedstrijd op een hellend vlak terechtgekomen. Dat zou mede komen omdat op het lopersbudget is bezuinigd om de investering terug te verdienen.

In het roemruchte verleden werd niet zelden trots geschermd met de hoge klassering bij de beste mondiale marathons; Rotterdam was zelfs driemaal wereldnieuws met een wereldrecord. Die erfenis is opgesoupeerd, de tijden in de Maasstad zijn tot modaal verworden, zelfs onder de ideale omstandigheden van gisteren.

De Keniaan Marius Kipserem was de weinigzeggende winnaar, in een matige tijd van 2.06.11. Hij werd op het erepodium geflankeerd door twee Afrikaanse debutanten. Dat wordt voor de doorgaans strak geregisseerde wedstrijd als beschamend gezien. De twee ervaren Ethiopiërs Abshero en Kebebe met hun (vier jaar oude) 2.04-toptijden hadden met drie aanstormende talenten de strijd moeten aangaan voor een aansprekend resultaat. Ze faalden collectief.

Vorig jaar kon een dramatischer resultaat worden afgewenteld op slechte weersomstandigheden; gisteren hadden die voorwaarden volgens de verantwoordelijke Belg Marc Corstjens niet beter gekund. Het gevaar om prestatief niet alleen mondiaal te worden verdrongen, maar ook in eigen land door Amsterdam en Eindhoven, wordt steeds groter.

Al lange tijd hangt in Rotterdam het bord 'uitverkocht' op de deur. Met 17.500 deelnemers op de marathon, met voor het eerst vier startgolven, en 40.000 lopers in totaal werd een record gevestigd dat voor Golazo lucratief is. De vraag is al gesteld of het niet 'met 50.000 kan', maar directeur Mario Kadiks zegt daarvoor wel de kwaliteit te willen handhaven. Dat hij in dienst van Golazo meer de recreatieve kant op zou moeten, zoals het bedrijf in Brussel en Antwerpen zonder dure investering in toplopers doet, ontkent hij.

In die Belgische steden is het parkoers voor snelle tijden ongeschikt, daar richt men zich op internationaal looptoerisme. In Rotterdam zal het volgens Kadiks altijd de combinatie blijven. Al moet hij met Corstjens erkennen dat de kloof met het in de World Marathon Majors verenigde Tokio, Boston, Londen, Berlijn, Chicago en New York groter wordt. Ze hebben weliswaar niet allemaal eenzelfde snel parkoers als Rotterdam, met budgetten tot vijf keer zo hoog kunnen ze elke atleet contracteren.

De publicatie dat Rotterdam voor het atletenbudget van een miljoen is teruggegaan naar zeven ton, berust volgens Kadiks op een misverstand, veroorzaakt door de beschikbare euro's, en de dollars waarin wordt uitbetaald. "Het beschikbare bedrag is al jaren 650.000 euro, het equivalent van een miljoen dollar. Maar de dollar was vroeger goedkoper. Dat we inderdaad aan slagkracht inboeten is een valuta-aangelegenheid."

Dat Boston (18 april) en Londen (24 april, budget 3,5 miljoen dollar) in dezelfde maand als Rotterdam opereren, maakt het er niet makkelijker op. Nog vervelender is volgens Kadiks dat ze in een steeds vroeger stadium atleten "uit de markt halen en daarbij niet op een dollar kijken. Wij moeten scherp op de wind zeilen en kijken graag eerst hoe de vorm is voordat we zaken doen."

De Majors kunnen het zich bovendien permitteren dopingzondaars te principieel te weren. Rotterdam sloot de betrapte Keniaanse klokkenluider Mathew Kisirio en de Spaanse overtreder Alemayehu Bezabeh voor een prestatiebonus in de armen toen ze zichzelf aanboden. Het was een goedkope gok, ze vielen beiden uit.

Ook heeft Rotterdam concurrentie van marathons als die van Dubai, waar oneffenheden in het parkoers worden uitgevlakt met dollars. In januari bleven drie Ethiopiërs er binnen de 2.05 uur. Corstjens klaagt over de steeds geringere beschikbaarheid van lopers met die snelheid. "We hebben in het verleden atleten gecontracteerd die er in Dubai bovenuit staken, maar het hier ook niet maken."

Kadiks spreekt van een prijscompetitie ('hoe diep zijn de zakken') en een niet-prijscompetitie, waartoe Rotterdam behoort. Waarbij service aan de atleet voorop staat, met een behulpzame organisatie en een snel parkoers als lokkers. Daar ligt tevens de kwetsbaarheid, nu met de groeiende concurrentie elders de snelheid van de winnaars in de Maasstad stokt.

undefined

Raymaekers capituleert

Het was een missie tegen beter weten in. Voor het voltooien van de marathon is minimaal de uitstraling van optimisme nodig. Koen Raymaekers ventileerde voor de Rotterdam Marathon te veel twijfels om te kunnen slagen.

Voor de 36-jarige in Kenia woonachtige Nederlander was het een alles of niets poging om de olympische limiet (2.11 uur) voor Rio de Janeiro te lopen. De kuitblessure waarover hij vooraf klaagde, zat hem echter dwars. Na ruim 30 kilometer, ongeveer het moment waarop Raymaekers vooraf problemen had gevreesd, stapte hij uit.

Goed beschouwd was zijn 21ste marathon zijn laatste kans om nog eens op een mondiaal evenement te starten. Vier jaar geleden bereikte hij in Rotterdam als marathonloper zijn hoogtepunt door als negende te finishen in een tijd van 2.10.35. Zijn tragiek is dat destijds de olympische limiet een minuut scherper stond. De zeventiende plaats op de Europese kampioenschappen van Barcelona in 2010 blijft daarmee zijn beste klassering op een groot kampioenschap.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden