Opinie

Rotsvaste en vederlichte Tsygankova excelleert

’On the move’ van Het Nationale Ballet met choreografieën van Harald Lander, Alexei Ratmansky en Mark Morris. Gezien 18/3 Het Muziektheater Amsterdam. Aldaar t/m 6/4. www.hetballet.nl

„Poëtische atleten die muziek maken met hun lichaam en ziel.” Zo omschrijft artistiek directeur Ted Brandsen van Het Nationale Ballet (HNB) balletdansers. Aan twee van die fysieke en mentale muziekmakers is het nieuwe programma ’On the move’ opgedragen: Alexandra Radius en Han Ebbelaar, het gouden danspaar dat de Nederlandse dansgeschiedenis dicteerde en ook ver na het afzwaaien een belangrijke rol in het dansveld blijft spelen.

Maar zoals de titel van het programma al aangeeft: ballet is volop in beweging. Zo neemt niet alleen Ebbelaar afscheid van de Raad van Toezicht van Het Nationale Ballet, in de vorm van de Alexandra Radius-prijs (een initiatief van de Vriendenvereniging van HNB) worden nieuwe generatie gouden dansers (h)erkend. Voor de twintigste keer werd de prijs uitgereikt aan een Radius of Ebbelaar in de dop.

Wie deze eer dit jaar te beurt viel, was geen verrassing. Als het predikaat van Ted Brandsen op íemand van toepassing is, is het wel op de Siberische danseres Anna Tsygankova. De ballerina is pas een half jaar bij Het Nationale Ballet in dienst en de mond viel open bij zowel haar verbluffend ingevoelde vertolking van Aurora in het sprookjesballet ’The Sleeping Beauty’, als haar lyrische ingetogenheid in Hans van Manens ’Adagio Hammerklavier’. Tsygankova’s techniek is rotsvast en tegelijk vederlicht; met de warmte die ze op de bühne brengt, laat ze nog een ijsberg smelten.

In ’On the move’ excelleert Tsygankova in Harald Landers ’Etudes’ (1948), een ballethuzarenstuk waarin de academische ballettechniek zich in allerlei variaties de maat laat nemen. Een opmerkelijk solide rol heeft het corps de ballet: het valt op dat Het Nationale Ballet bijzonder goed ’in de vrouwen zit’, maar dat de heren vaak nét die podiumhonger missen die het kijken naar de dames zo aangenaam maakt.

Want ook in Alexei Ratmansky’s ’Russian Seasons’ treedt een vrouwelijke powercast aan: naast Tsygankova voelen ook Larissa Lezhnina en de eerdere Radius-prijswinnaressen Marisa Lopez en Igone de Jongh zich uitstekend thuis in Ratmansky’s Russische folk – Bronislava Nijinska’s dorpshuwelijk in ’Les Noces’ echoot er flink in door – in spannende dialoog met het klassieke idioom. Ratmansky katapulteerde het in zichzelf gekeerde Russische Bolsjoi het nieuwe millennium in en daarna werd hij door het New York City Ballet als een nieuwe Balanchine binnen gejubeld. Niet onterecht: Ratmansky’s taal is emotioneel, oprecht en vloeiend en voelt geen moment gekunsteld. Op muziek van de Russische contemporaine componist Leonid Desyatnikov kijken zes koppels dood en leven recht in het aangezicht. Liefde en afscheid in twaalf dorpsachtige taferelen die op een zucht van de wind melancholiek vervliegen. Hierna doet het luchtige ’Sandpaper Ballet’ van Mark Morris als een niemendallerig ballettoefje aan. Overigens prima uitgevoerd, met een mooie vertolking van de ’poëtische atleet’ Cédric Ygnace.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden