Rossini's 'Turco' oogt en oort ultraplat

'Il turco in Italia'
Nederlands Philharmonisch Orkest, Koor van De Nederlandse Opera en solisten olv Carlo Rizzi op 6/4 in Muziektheater Amsterdam. Daar t/m 29/4. Via Radio 4 op 21/4. www.dno.nl

"Niets is zo onaangenaam als een vrolijkheid die men niet bereid is te delen", schreef Stendhal in 1814 al toen de Milanezen niet konden lachen om Rossini's nieuwe opera 'Il turco in Italia'. Met die opera is het nog goedgekomen, maar vrijdag tijdens het meemaken van de nieuwe enscenering ervan door De Nederlandse Opera voelde het bepaald onaangenaam om al die platte 'vrolijkheid' niet te kunnen delen.

Voor de nieuwe productie was regisseur David Hermann ingehuurd. Tussen zijn achternaam en die van het regisseursechtpaar Herrmann zit slechts één lettertje verschil, maar ook een hele wereld aan spirituele geestigheid. De Herrmanns maakten eind jaren '90 in Brussel een ongelofelijk kolderiek en fijnzinnig feest van 'Il turco'.

Hun jongere collega kwam in Amsterdam niet verder dan wat gratuite associaties met tekenfilms en op momenten een verschrikkelijk soort personenregie die de term amateurtoneel niet eens waardig is. Zo'n beginscène waarin de dichter Prosdocimo in elkaar wordt geslagen - naar het waarom daarvan is het slechts gissen - ziet er tenenkrommend knullig uit.

En dan hebben we net een ouverture achter de rug die ook al niet uitblinkt in rossiniaanse spitsvondigheid. Carlo Rizzi en het Nederlands Philharmonisch Orkest gaan soms net met de hakken over de sloot, maar meestentijds komen die hakken in de sloot terecht - zo'n modderige. Rizzi houdt de teugels te strak, is bovenal humorloos en kan maar niet de juiste balans vinden, waardoor Rossini's guitigheid kansloos is.

Nog een geluk dat er zo goed gezongen wordt. Alex Esposito zingt als de 'Turk in Italië' ster en halve maan uit de hemel, en ziet er als 'aantrekkelijke wilde' prima uit. Zijn eerste opkomst is, net als die van Fiorilla, een theatrale vondst. Deze grillige, getrouwde Italiaanse heeft een minnaar, en valt ook nog als een blok voor de Turk, waardoor de intriges een aanvang kunnen nemen en de dichter zijn verhaal 'naar waarheid' kan optekenen.

Vito Priante is de uitstekende dichter en Renato Girolami vervult zijn rol van sullige echtgenoot met verve. Met Lawrence Brownlee haalde DNO zelfs een Rossini-zanger uit de abslute top naar Amsterdam - fantastisch!

De grillige Fiorilla krijgt een spectaculair goede stem en een bijbehorende fysiek van Olga Peretjatko. Deze in Petersburg en Pesaro opgeleide sopraan weet wat Rossini-zingen inhoudt. Wel vervelend dat ze van Hermann steeds op haar balkonnetje moet staan. En een vlammende Italiaanse die vanaf haar balkon woedend met planten smijt, maar die wel eerst uit hun breekbare potten haalt? Ik dacht het niet. Dat is het misschien: er zijn te weinig scherven in deze voorstelling - veel te netjes. Te veel ééndimensionale tekenfilm. That's all folks!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden