Rooks sterft als ronderenner roemloze dood

VANNES - Het Belgische wielrennen is nog niet dood, het leeft zowaar op.

Rooks had gisterochtend in Les Sables-d'Olonne eigenlijk niet meer willen starten. Het liep hem na een doorwaakte nacht dun door de broek. “Ik liep van onder tot boven leeg”, omschreef de Noordhollander het even plastisch. Van ploegleider Roussel kreeg hij niettemin het consigne de presentielijst te tekenen. Tot Herbignac, een kleine zeventig kilometer voor finishplaats Vannes, kon hij het tempo van het peloton volgen, daarna zette de gekwelde renner in de deprimerende omgeving van de bezemwagen zijn martelgang voort. “Het eerste half uur ging het nog”, vertelde Rooks, toen hij uiteindelijk na de sluitingstermijn arriveerde en met Citterio en Olano tot de eerste uitvallers in de 80e Tour de France behoorde. “Ik kon toen kennelijk op mijn reserves teren. Afstappen vond ik te gemakkelijk. Ik wilde doorgaan.” Rooks had zich uiteraard meer voorgesteld van zijn tiende optreden in de Ronde van Frankrijk. 's Werelds zwaarste etappewedstrijd heeft hem uiteindelijk als renner gevormd en groot gemaakt. De polderjongen verwierf in 1988 'wereldwijde' bekendheid door het bergklassement te winnen. In zijn woonplaats, Warmenhuizen, werden de muren van de dorpskroeg in de kleuren van de bolletjestrui geschilderd. Een jaar later won Rooks behalve het combinatieklassement ook de etappe naar Alpe d'Huez. Het waren zijn beste Tourjaren. Bij zijn debuut in 1983 moest hij in de tiende etappe al opgeven. In 1984 werd hij niet geselecteerd, in '85 eindigde hij als vijfde, in '86 als negende, terwijl hij in '87 in de voorlaatste rit tot opgave werd gedwongen. Na zijn topjaren (in 1988 tweede, in '89 zevende) zette de dalende tendens zich in: in 1990 33e, in 1991 26e en in 1992 17e.

Rooks heeft zichzelf inmiddels afgeschreven als klassementsrenner. Op een indrukwekkende klimtijdrit in 1989 na heeft hij de race tegen de klok nooit tot zijn specialisme kunnen maken en bleef daarom tegen beter weten in op andere kwaliteiten vertrouwen. Na het Nederlands kampioenschap in Meerssen - waar Rooks als beste paard niet de haver kreeg die hij verdiende - vertelde hij de ronde deze zomer relaxed tegemoet te willen treden. “Al die andere jaren startte ik erg behoudend, omdat ik altijd voor het klassement wilde rijden. Nu richt ik me meer op dagsuccessen. Doordat ik meer ontspannen aan het vertrek verschijn, kan ik misschien alsnog een goed klassement rijden.” Dat zit er dus niet in. Rooks heeft grote twijfels of het ooit nog zover komt.

De 32-jarige Noordhollander is bezig aan de eerste termijn van een tweejarig, persoonlijk contract met Festina-eigenaar Rodriguez, maar vindt het haast ondoenlijk om zich mentaal op te laden voor Tour de France nummer elf. Die opmerking maakte hij na het NK en is dus niet ingegeven door de teleurstelling van gisteren. “Alleen als ik een hele goede Tour rijd, voel ik me misschien gemotiveerd”, zei hij ruim een week geleden. In Vannes herhaalde hij dat met zoveel woorden. In de twee seizoenen die hem nog resten als profwielrenner, hoopt hij op het WK en in een enkele klassieker te excelleren. Als ronderenner stierf Rooks dit jaar een roemloze dood. Opgegeven in de tiende rit van de Giro, om strategische redenen afgestapt in Zwitserland (om zich goed voor te bereiden op het nationaal kampioenschap) en nu in de tweede etappe van de Tour de France geveld door diarree.

Ondertussen fietst Erik Breukink 'vrolijk' door, ook speelt de knie nog dagelijks op. De buitenwereld raakt er meer van in paniek dan de patient zelf, zijn blinde masseur, Miguel Angel Rubio (bijgenaamd El Brujo, de tovenaar), en ploegarts Nicolas Terrados. “De knie is niet verbeterd, maar ook niet verslechterd”, meldde Breukink gisteren na afloop. “Ik heb er veel pijn aan, maar ze is te verdragen. Ik bijt me er wel doorheen. Ach, als ik jou een flinke klap op je kop geef, heb je ook vijf dagen pijn.”

Dokter Terrados van Once is er voor negentig procent van overtuigd dat het pijnlijke gewricht deze week volledig geneest. “Honderd procent garantie kan ik niet geven. In rust zou Erik er in drie, vier dagen vanaf zijn geweest, maar nu hij voluit koerst, moet hij met een twee keer zo lange herstelperiode rekening houden.” Aanvankelijk bestreed Terrados de blessure met pillen, later werd de knie met een mix van speciale zalfjes ingesmeerd. Omdat de pijn gisterochtend nogal hevig was, kreeg Breukink na overleg met de Tourarts een pijn verzachtende injectie toegediend. Terrados: “Erik loopt met zijn knie geen risico's. Hij loopt geen blijvende schade op, maar een pijnstillende injectie heeft alleen zin bij lokale pijn.”

Loopt een substantieel deel van de kleine Nederlandse afvaardiging bij de dokter, bij de zuiderburen - van wie voor de Tour gevraagd werd hen pieteitvol te behandelen - werd de vlag onverwacht in top gehesen. Acht jaar na Eric Vanderaerden stond er in Wilfried Nelissen een nieuwe gele-truidrager op. De Belg manifesteerde zich sterk in de tussensprints en verdiende met zijn revanche op Cipollini voldoende bonificatieseconden om Indurain van de eerste plaats te verdringen. Het was de verrassende ontknoping van een levendige etappe, waarin de Fransman Thierry Marie en de Slowaak Jan Svorada 101 kilometer op kop reden en de opgeleefde Gianni Bugno met een demarrage drie kilometer voor het einde een massasprint voorkwam. De Italiaan, die aan het eind van het seizoen zijn sponsor verliest maar bezworen heeft zijn manager-ploegleider Stanga tot en met 1995 trouw te blijven, had de pech dat de rassprinters Nelissen, Abdoesjaparov, Cipollini en Ludwig het gevaar onderkenden. Ze sprongen mee met Bugno en sneden voor de Italiaan de pas naar de gele trui af.

Ploegleider Walter Planckaert had Nelissen gisterochtend geadviseerd zich in de bonificatiesprints te roeren. “Voor het eerst in mijn leven is dat gelukt”, hakkelde hij voor de Franse televisie. Nelissen maakt zich weinig illusies de gele trui lang om zijn schouders te kunnen dragen. Hij hoopt in die hoedanigheid de tijdrit van maandag (rond het meer van Madine) te halen, maar vreest morgen na de ploegentijdrit al afstand van de troon te moeten doen. Het groene tricot, dat hij op papier eveneens draagt, staat hem beter. Etappes winnen, dat is het voornaamste doel van de 23-jarige Belg, die eerder dit seizoen een rit in de Ronde van Andalusie won, de Omloop Het Volk op zijn naam schreef en verder in een kermiskoers te Fayt-le-Franc onstuitbaar was. “Hoe versla je Cipollini? spookte het door mijn hoofd”, vertelde Nelissen gisteren.

Het antwoord: “Het verbaast mij zelf waarschijnlijk het meest dat het gelukt is.” En dan iets serieuzer: “Door veel, heel veel te trainen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden