Rood slipje

“Zie je ergens een maat 18 met mouwen 32/33?” De vrouw die naast mij in de bakken afgeprijsde overhemden stond te graaien, leek de vertwijfeling nabij. Geen wonder, er zijn talloze Amerikanen met nekken van 18 en meer inches, maar de modewereld heeft hen nog niet ontdekt. Niet althans het segment Ralph Lauren, Armani en Versace, waar wij onze aandacht op richtten. Dat, tenslotte, is waarvoor je naar TJ-Max gaat: kleding van topmerken voor een habbekrats. Zelf had ik het ook niet makkelijk, want armen van 34 tot 35 inches leken de limiet voor de goedgeklede man, terwijl ik een bereik van 36 heb.

Zij beloofde als tegenprestatie ook voor mij te zoeken. “Wat moet je hebben? Effen of een streepje?” “Een streepje mag, als het niet te druk is.” Even later had ik er zelf een gevonden. Een Cardin van 55 procent linnen en 45 procent katoen in tere zandkleur.

“Staat je niet”, zei de vrouw. “Maakt je veel te bleek.” Nu pas bekeek ik haar beter. Ze was een jaar of veertig, had golvend zwart haar, zwarte ogen en een vuurrode mond. Haar aerobische figuur was gehuld in wat Amerikanen een little black dress noemen. Geen klassieke schoonheid, maar aantrekkelijk op een manier, die het makkelijk maakte je haar bij uitspattingen voor te stellen.

Even later trok ze iets voor me uit de bak. “Hier, dat is beter.” Een roomwitte Versace van Egyptische katoen voor $ 12. Daar kan de Hema niet tegenop. Ik bedankte haar en legde het shirt opzij. Even later vond ik een Arrow voor $ 8, lichtblauw met een decent ingeweven streepje in dezelfde kleur. “Daar kun je niet in lopen”, meende de vrouw. “Een ouwelullenhemd.” Ik bekeek het shirt nog eens kritisch. Ja, als je er het verkeerde pak bij aantrok en de verkeerde das, kon het heel erg zijn. Maar als je het open droeg op een spijkerbroek? Nee, dan nog. Er was kennelijk iets heel vreselijks aan ingeweven streepjes.

Ik zocht door, verhit door de teleurstelling dat er zo weinig in mijn maat was. Opeens reikte ze me iets over. “Zul jij wel niks vinden, maar dit is dus echt goed.” Een helder wit overhemd van een merk dat me niets zei, maar met zo'n discreet label, dat het vast heel duur geweest was. De kraag had bijna geen punten en de knoopjes waren van echt parelmoer. Het geheel straalde chic, maar ook lichte decadentie uit. “Daar draag je natuurlijk geen das bij.” “Nee zeker niet”, haastte ik me haar gerust te stellen. “You'll look great in that.”

Mijn vertrouwen in haar smaak begon te groeien. Ofschoon ze overhemden zocht voor een man met een nek van 10 inches, had haar medeplichtigheid in mijn uiterlijke verzorging iets onmiskenbaar opwindends. Ik hoopte snel een tegenprestatie te kunnen leveren. Ah, eindelijk! Een 18! Een Ralph Laurenshirt dat eruit zag als vaak gewassen spijkerbroekstof, maar zo zacht voelde als zijde. Het had alleen korte mouwen. “Oh nee, da's niks, dan zie je z'n tatoeages.”

“Tja, tatoeages . . .” Ik weet niet waarom ik de man, die ik immers niet eens kende, wilde afvallen. “Beetje dom gezicht hè?” “Oh vind je? Ik vind het juist heel sexy. Maar je moet er niet mee te koop lopen.” Even keek ze peinzend in de ruimte, haar handen blind tastend in de bakken. “John moet morgen solliciteren. Ik wil dat 'ie de job krijgt.”

Nu was het menens. Ik vergat m'n eigen maten en keek alleen nog voor John. Na een paar minuten vond ik een verblindend witte Van Heusen met button-down kraag van 100 procent katoen. Geen Armani, maar toch een shirt van klasse. “Oh, fantastisch, je bent een engel!” Nu ben je hier gauw een darling, honey of sweetheart, maar het klonk zo gemeend dat ik er toch van opfleurde. Even later trof ik haar bij de kassa's. Net ernaast stond een grote bak allerhande voor $ 1 per stuk. Ze grabbelde even en pakte een paar kanten slipjes op, een zwarte en een rode. Aarzelend keek ze van de ene naar de andere. “Ik zou de rode nemen”, zei ik. Dankbaar keek ze me aan. Ze gooide het slipje naast haar andere aankopen op de band. “Als John hoort dat ik me dit door een andere man heb laten adviseren, vermoordt hij me.”

Ze keek alsof ze zich op het evenement bij voorbaat verheugde en liep heupwiegend de zaak uit. Als John die baan niet krijgt, zal het aan haar niet gelegen hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden