Ron Zwerver stopt als international

OSAKA (ANP) - Ron Zwerver heeft op de openingsdag van de World Super Challenge in de Japanse stad Osaka zijn afscheid van het Nederlands volleybalteam aangekondigd. De recordinternational, die 459 interlandwedstrijden op zijn naam heeft staan, speelt in Japan nog vier keer voor Oranje. Daarna is het voorbij.

Zwerver begon zijn afscheidstournee in Osaka met een gemakkelijke zege op Zuid-Korea 3-0 (15-5, 15-4 en 15-6). Oranje toonde concentratie, beleving en vechtlust. Samen met de andere 'slagmensen' Van de Goor, Görtzen, Held en Van der Meulen kon Zwerver zich gisteren naar hartelust uitleven. De ballen vlogen de zwak spelende Zuid-Koreanen om de oren.

Met Zwerver vertrekt straks de exponent van de opkomst van het Nederlands volleybal. Hij investeerde tien jaar in het verwezenlijken van een droom: olympisch goud.

Na Atlanta bleek hem steeds duidelijker dat dat hoogtepunt niet te verbeteren valt. Bovendien is hem de zin in reizen en het verblijf in weer een ander hotel vergaan. Hij blijft wel spelen voor het Italiaanse Treviso. Twee weken geleden nam Zwerver, na lang nadenken, voor zichzelf het besluit te stoppen. Vorige week stelde hij een aantal ploeggenoten en de begeleiding op de hoogte, gistermiddag de rest.

Zwerver zal de geschiedenis ingaan als het grootste talent dat Nederland tot dusver voortbracht, niet voor niets de eerste drager van de Ron Zwerver-ring, een kostbaar en wat protserig kleinood dat hij binnen vijf jaar moet doorgeven aan iemand anders die van onschatbare waarde is (geweest) voor het nationale volleybal. Hij heeft nu alle tijd om van buitenaf die opvolger te zoeken.

Het besluit te stoppen (“en daar kom ik niet op terug”) ontstond niet in een opwelling. “Ik heb er lang over nagedacht. De plussen en minnen op een rijtje gezet. Atlanta was het ultieme, ik heb het hoogste bereikt. Ik wil mezelf, de andere jongens, noch de nieuwe coach, die vier jaar met elkaar verder moeten, voor de gek houden. Het probleem is niet het volleybal. Het spelletje boeit nog steeds, het trainen, het reizen, de dingen eromheen niet meer.”

“Dit toernooi in Japan is een contractuele verplichting, maar tevens een soort reünie, de laatste keer dat we in deze samenstelling bijeen zijn. Dat is nog wel leuk. Maar ik heb geen zin meer in nog een World League. Weer vier maanden voorbereiding. Je kunt je niet een week voor het EK pas melden”, aldus Zwerver.

Hij heeft geen zin zijn carrière zomaar te verlengen. “Daarvoor ben ik te prestatiegericht. Ik speel straks zes jaar bij dezelfde Italiaanse topclub, de langstzittende buitenlander, een unicum. En altijd tot het laatst strijdend om de prijzen. Je gaat bed uit, bus in, trainingszaal uit, hotel in. Dan denk je ineens: hé, weer een dag verloren.”

Relativeren

Zwerver, nog niet zo lang geleden vader geworden, is relativerender. Niet langer gaat opzij voor volleybal. Zoals in het begin onder Arie Selinger, toen hij vol onbegrip moest constateren dat enkele mede-halbewoners uit de Bankras deserteerden en hun ideaal, olympisch goud in Barcelona, verkwanselden voor een vuistvol dollars meer.

Hij heeft er nog steeds geen spijt van en kreeg er uiteindelijk ook geen pijn in de portemonnaie van. Die periode vormde hem wel, bracht hem respect bij voor andere karaktereigenschappen. “Ik heb een fantastisch opgebouwde carrière gehad, met twee olympische finales. In de periode '86-'92 heb ik leren volleyballen. Vanaf 1992 heb ik daarvan de vruchten geplukt en me individueel kunnen ontwikkelen.”

In beide loopbaanhelften waren er fricties. Zwerver kwam er telkens beter uit te voorschijn. De voor hem zo teleurstellende nederlaag in de WK-finale in '94 deed bijna voortijdig het doek vallen. Alberda en manager Verhalle schiepen bij Zwerver thuis de gewenste duidelijkheid. Daar, in februari 1995, begon met de redding van het later zo geroemde “totaalvolleybal” olympisch goud te gloren. Want Zwerver, in een dienender rol en minder vaak de voorman met de voorhamer, sloeg Oranje in Atlanta in de kwartfinale persoonlijk langs Bulgarije.

En de toekomst? “Voorlopig een jaar of drie, vier niet in Nederland. Daarna wil ik mijn ervaring eventueel ter beschikking stellen van de jeugd. Die ambitie heb ik wel. Ik kom zeker terug naar Nederland maar absoluut niet om te spelen, wel om me te settelen. Als ik in Italië de laatste bal sla, staat de auto al gepakt. En twee maanden later ga ik in Italië weer op vakantie.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden