ColumnHenk Hoijtink

Ron Jans een racist - ja, de groeten

Het was een verscholen zinnetje in een van de vele stukken over de overleden Barry Hulshoff, zo’n zinnetje waar je gedachteloos overheen scrolt. Hij bleef als speler zijn hele carrière in Nederland, stond er: elf jaar bij Ajax, daarna nog twee jaar bij MVV.

Ja, zo ging dat in die tijd. Johan Cruijff ging naar Barcelona, op z’n 26ste. Johan Neeskens ging uiteraard ook, Ruud Krol ging later, en er gingen er wat naar België. Maar voor wie er al die jaren trouw en ongepolijst voor had gezorgd dat Cruijff voorin zijn gang kon gaan, was zoiets niet weggelegd – en waarom ook?

Tegenwoordig gaan of willen spelers van alle allooi naar het buitenland – denken ze erheen te kunnen of te moeten. Ook trainers kunnen erheen, al heel lang, achter de betere en de beste ook die van het tweede echelon, het derde en het vierde. Ron Jans, een in zijn dubbele betekenis aardige clubtrainer in Nederland, werkte al eens bij Standard Luik en vorig jaar kon en mocht hij naar Amerika, naar FC Cincinnati.

Bij Standard Luik, een moeilijke club, duurde het een maand of drie. In Amerika stapte hij na ruim een half jaar op, om niet te worden ontslagen.

Hij was nu een racist

Hij had een rapliedje meegezongen met zijn spelers waarin het woord nigger voorkwam. Hij was nu een racist.

Ron Jans een racist – ja, de groeten, ik ga iets anders lezen.

Om niet gek te worden van het nieuwsaanbod in deze tijden (of wat daarvoor moet doorgaan) moet je wel filteren, en dit was iets om te filteren, vond ik, om aan je voorbij te laten gaan.

Om ook weer wat te (moeten) vinden van het n-woord en de beladenheid ervan in Amerika met zijn slavernijverleden; een woord dat blanken er dan niet mogen uitspreken en dat vooral verbasterd (nigga) voor gekleurden juist een geuzennaam kan zijn – nee.

Of om te filosoferen – zoals ik Theodor Holman, overigens volkomen terecht, in Het Parool zag doen – dat door zoiets de aandacht van de werkelijke rassendiscriminatie wordt afgeleid en dat de ernst en de zwaarte dáárvan zo verloren gaan.

Te veel woorden voor een verknipt land

Te veel woorden, ook die, voor een verknipt land.

Jans vergeleek, werd hem ook voor de voeten geworpen, een gekleurde speler met een goede, ook gekleurde NBA-basketballer: racisme, niet dan? Wil je een speler vertrouwen geven en raken met zoiets groots ter plekke als de NBA, krijg je dat.

Spelers en oud-spelers zeggen dat Ron Jans natuurlijk geen racist is. Ach, het is overbodig ze op te voeren.

Jans zei dat hij onhandig was geweest – om een liedje mee te zingen dat hij niet kende, bedoelde hij. Het was überhaupt onhandig om mee te zingen, maar dat is Ron Jans: een aardige vent, goeie kerel, die graag een aardige vent en goeie kerel gevonden wil worden. Dat is nou net voor een trainer niet handig: die moet afstand bewaren, laat de spelers zingen. Die van het eerste echelon hoef je dat niet te vertellen, die van de andere echelons kunnen het in hun enthousiasme vergeten.

Ja, als trainer ging ook Barry Hulshoff naar het buitenland, naar Vlaanderen. Daar kon weinig misgaan.

Ron Jans, van wie zo graag wordt gezegd dat hij ooit leraar Duits was en dat hij van muziek houdt, dat hij, kortom, meer dan voetbal wil en kan zien, dacht zijn leven in Amerika te kunnen en mogen verrijken. “Ik wil naar huis, naar het land waar ik mezelf kan zijn”, zei hij deze week in het Algemeen Dagblad.

Welkom terug. Het buitenland is niet zaligmakend, verre van – Ron Jans is niet de eerste die dat ervaart, en hij zal zeker niet de laatste zijn.

Redacteur Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden