Romantiek of acrobatiek, dat is de vraag bij Romeo & Julia

THEATER

Romeo & Julia

Amsterdamse Bostheater/ de Veemfabriek/TENT

***

Schuin over elkaar gelegde vliegtuigslurven. Een band, zangeres en vaak stevige muziek. Veel acrobatische toeren, handgemeen, salto's, paalklimmen, menselijke torentjes. Tussendoor nog ergens een vuurspuwer en een wat verloren zwalkende jongeman Romeo, die het ene moment nog straalverliefd is op Roos en het volgende moment op Julia. Veel gedoe om niets.

En dan is er opeens die adembenemende stille scène rond de dode Julia - die slechts schijndood is, maar dat weet alleen de frater die in het complot van het verliefde stel zit. Hoe zij vanaf haar kamer hoog boven de speelvloer naar beneden wordt gegleden langs gestapelde lichamen en via een koningsblauwe lijkwade, radslagdraaiende armen en benen teder op een open graf wordt gevlijd: magnifiek.

Een roerend beeld van verbijstering, woordeloze rouw. Daar lukt, wat volgens regisseur Ingejan Ligthart Schenk de tragische romantiek van de klassieker zou moeten kunnen versterken. In plaats van acrobatiek om de acrobatiek een organisch tafereel van menselijke kracht en onmacht ineen.

In de rest van de voorstelling is er spektakel, mooie muziek en wordt het verhaallijntje keurig als infolijntje aangehouden, maar wat er precies mee moet worden uitgedrukt? Om enigszins met de onmogelijke liefde tussen Romeo en Julia mee te kunnen leven, moet je op zijn minst de dreiging van de rivaliserende families voelen. De gevechten tussen de twee jongerengroepen zijn echter eerder stoer gestoei dan onheilspellend. En waar is het voor het publiek als gevaar te herkennen onderscheid tussen de Capulets en Montecchi's, als die figuren in andere scènes gewoon door elkaar lopen?

En dan het liefdespaar zelf. Plots naast elkaar staan, lieve teksten zeggen en zoenen, betekent niks. Als je het hart van het publiek wil laten meekloppen, dan gaat het om de vurig overspringende vonk daarvoor. Die wordt helaas veronachtzaamd.

Het is dat Sadettin Kirmiziyüz de frater een aan melancholie schurende ironie meegeeft en Camilla Siegertsz heerlijk schaamteloos provoceert als Julia's min. Verder is de combinatie acteurs en acrobaten hooguit goed voor een lekker sfeertje, maar te mager voor een extra dimensie. Behalve in die pracht van een rouwscène dan.

Amsterdamse Bostheater t/m 3 september, info: www.bostheater.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden