Rolls Royce

Toen ik acht werd kreeg ik van mijn grootouders een Rolls Royce. Dat klinkt als Mendelssohn die voor zijn twaalfde verjaardag een heel orkest kreeg maar helaas, mijn Rolls Royce was een dinky toy. Niet dat ik er niet blij mee was, het was namelijk een Rolls Royce Silver Cloud, de Rolls Royce onder de Rolls Royces zeg maar. Rare naam eigenlijk als je er goed over nadenkt, Rolls Royce, meer iets voor een rol drop of iets dergelijks. Maar wel een dubbele achternaam en dat kom je verder niet veel tegen in de autowereld: Mercedes Benz, Alfa Romeo, de auto-adel. En intussen is de Rolls Royce helemaal geen rol drop maar de maat aller luxe dingen.

Ik kijk even op internet en zie de topstukken aanzwellen: 'De Rolls Royce onder de expressomachines', 'de Rolls Royce onder de schoenen', 'de Rolls Royce onder de orkesten', 'de Rolls Royce onder de tractoren', 'De Rolls Royce onder de brancheverenigingen', zelfs 'de Rolls Royce onder de koeien'. Bij die laatste kijk ik natuurlijk even verder, de Rolls Royce onder de koeien blijkt het Japanse Wagya-rund te zijn waarvan u net als ik nog nooit hebt gehoord, leverancier van de lekkerste biefstuk, 'de kaviaar van het vlees'.

Bestaat er ook een Rolls Royce onder de dichters, of onder de columnisten? Volgens het internet niet. Ook 'de Rolls Royce onder de kranten' levert geen treffer op; die is dus nog vacant. Deze krant adverteert met 'misschien wel de beste krant van Nederland', maar ik zou zeggen, niet te bescheiden, probeer 'de Rolls Royce onder de kranten' eens uit.

Terug naar de auto van die naam. Ik ken natuurlijk niemand met een echte Rolls Royce en al helemaal niet met een Rolls Royce Silver Cloud. Zelf bezit ik een Rover P4, die vroeger wel 'the poor man's Rolls Royce' werd genoemd. Ik ben er natuurlijk best trots op maar het blijft in zekere zin toch een gemankeerd lustobject. Het enige waar ik mij mee kan troosten is dat de ware Rolls Royce Silver Cloud, vooral die in het wit, inmiddels een soort trouwauto is geworden en daardoor toch iets ordinairs heeft gekregen, het is op die manier een voorbeeld van een gezonken cultuurgoed, voor Jan en alleman bereikbaar. Ik hoorde eens het verhaal van een gewone man die er zijn levenlang naar hunkerde in een Rolls Royce te rijden. Na jaren sparen wist hij een tweedehands exemplaar te verwerven, een Silver Cloud nog wel, maar omdat hij hem eigenlijk niet kon onderhouden, moest hij zijn schat en zichzelf erbij verhuren voor bruiloften en partijen. Een andere, dit keer wel degelijk schatrijke figuur, reed liever niet in zijn Rolls omdat hij telkens met een smoesje werd aangehouden door de politie die in zijn prachtmobiel wilde loeren. Ook hij reed eigenlijk voor anderen.

Zo'n Rolls Royce als lastpost ambieer ik niet. Daarom houd ik het bij de dinky toy van mijn opa en oma, die ik nog altijd bezit en die op mijn werktafel staat naast nietmachine en pennenhouder, en die me, terwijl ik dit schrijf, met zijn vertrouwde koplampen aankijkt. Rolls Royce onder de bureau accessoires. Van mij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden