Rode lijn

Het liefst zouden we in de jongste gewapende interventie van de VS in Syrië de bevestiging willen zien van de intrinsieke slechtheid van president Donald Trump. Een noodzakelijk kwaad na de ineenstorting van de populistische dreiging in Oostenrijk en Nederland, gevolgd binnenkort door Frankrijk en Duitsland. Als laatste overgebleven vogelverschrikker die ons in ons alarmisme kan bevestigen, vervult Trump een cruciale functie.

We zouden kunnen benadrukken dat deze onberekenbare 'perverse Narcissus' door 59 kruisraketten op Syrië af te vuren unilateraal handelde, zonder toestemming van de VN, zijn Westerse partners of zijn eigen Congres. Dat hij een hachelijk avontuur begon dat de wereldvrede mogelijk in gevaar kan brengen. Dat hij het tegenovergestelde deed van wat hij in het voorafgaande beweerde: vooral ver van het Syrische wespennest blijven. Dat de 72 slachtoffers van de chemische aanval op Khan Sheikhoun maar een druppel vormen ten opzichte van de bijna 400.000 Syrische doden van de laatste zes oorlogsjaren. En vooral dat je geen vergaand politiek besluit mag nemen op basis van emoties. Want zie maar hoe Trump over 'prachtige baby's' repte die door het gif stierven en hoe ambassadrice Nikki Haley foto's van dode kinderen uit Khan Sheikhoun in de Veiligheidsraad toonde om de traanbuizen te beroeren.

Maar hier zit een levensgroot probleem dat ons met onze wispelturigheid confronteert. Anderhalf jaar geleden werd de foto van de kleine Alan Kurdi gepubliceerd. De aandoenlijke foto van een verdronken Syrische vluchteling, levenloos lichaampje in blauwe broek en rood shirt op een Turks strand. De hele wereld rouwde. Deze foto vormde op 2 september 2015 de emotionele basis van een radicale verandering van beleid ten aanzien van vluchtelingen en was het startsein van de 'wir schaffen das'-politiek van Angela Merkel. Een miljoen asielmigranten danken min of meer hun toegang tot Europa aan de toen hoog opgelopen emoties. En toch zijn beide gevallen niet helemaal vergelijkbaar. Aan de basis van de emotionele repliek van Trump ligt een misdaad tegen de menselijkheid die niet genegeerd kan en mag worden. In 1925 al werd het Protocol van Genève ondertekend dat het gebruik van chemische wapens verbiedt. Tot op heden hebben 140 landen dit protocol ondertekend. Syrië deed dat in 1968. Volgens deskundigen en Amerikaanse geheime diensten is het meer dan aannemelijk, zo niet zeker dat Syrië het verbod heeft geschonden en deze misdaad met vele slachtoffers heeft begaan. Met zijn actie beantwoordde Trump een moreel appel dat helaas te vaak mezza voce werd gedaan. Hiermee handelde hij in schril contrast met zijn voorganger Obama, die in 2013 de moed niet kon opbrengen om na een gifaanval van de troepen van Assad zijn eigen 'rode lijn' te handhaven. Hoe pijnlijk ook voor de bewonderaars van Obama, Trump doet het in deze kwestie beter dan zijn voorganger. Of we het leuk vinden of niet, de huidige president van de VS verdient met zijn vergelding onze morele steun.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden