Rocktrio Triggerfinger: 'Je komt het podium op. Kaboem. Fijn.'

De Belgische popgroep Triggerfinger. Beeld Patrick Post

Het  Vlaamse rocktrio Triggerfinger brak bij Giel Beelen door met de cover van een popliedje. Maar de faam werd ook hooggehouden met een ongelooflijk aantal liveoptredens, vorig weekend nog op Lowlands. Het nieuwe album 'Colossus' is een mooie aanleiding voor een gesprek met de rondtoerende oude rotten.

Een nieuwe plaat, een nieuw platenlabel en vooruit, ook een nieuw geluid. En toch voelt 'Colossus' geenszins als nieuw begin, zeggen de drie Vlamingen van rockband Triggerfinger. Ze zijn er dik anderhalf jaar tussenuit geweest, maar ze gaan nu gewoon weer verder op dezelfde weg. Nog meer kilometers op die teller van de tourbus.

Colossus. Lekker krachtige titel. Vinden ze zelf ook. Op de hoes prijkt een abstract, driekoppig monster. De kolos in kwestie? Is dat soms een metafoor voor het driekoppige rockmonster dat de afgelopen jaren de podia teisterde, van hun Vlaamse geboortegrond te Lier tot aan het verre Toronto? Zou maar zo kunnen, grinniken de drie bandleden, naast elkaar onderuit gezakt op een bank in een te hip Amsterdams etablissement.

Ze zijn inmiddels oude rotten, zegt drummer Mario Goossens (45) over hem en zijn bandleden. Hij begon Triggerfinger samen met grondlegger Ruben Block (46), het stijlvolle gezicht van de band, de mooie man met zijn grijze vetkuif, priemend heldere ogen en onafscheidelijk druipsnor. In 2003 werd Paul 'Lange Polle' Van Bruystegem (58) gerekruteerd, boom van een vent, waar de andere twee bekant in passen. Met de basgitaar omgehangen een beest, nu een sympathiek en innemend verteller, net als de andere twee.

Ze maken al muziek sinds de prille jaren tachtig, met uitzondering van Block die eind jaren negentig Triggerfinger oprichtte vanuit het Vlaamse Lier. Maar het grote publiek leerde de drie eigenlijk pas kennen toen Triggerfinger begin 2012 aanschoof in de radioshow van Giel Beelen voor een verbluffende versie van Lykke Li's 'I Follow Rivers'. Ze vinden het geenszins erg dat dat nummer, totaal anders dan hun reguliere repertoire, het hoogtepunt van hun faam was. Ook niet dat daar vijf jaar en drie platen verder nog steeds over gepraat wordt. "We zijn er trots op", zegt Block. "Het heeft onze muziek nooit in de weg gestaan, sterker, het brengt mensen bij onze nieuwe plaat. Maar ik snap je vraag. Misschien worden we inmiddels minder gedraaid op de radio, maar ook nu vullen we drie keer de Melkweg nog voor ons nieuwe album is verschenen. Dat is toch straf."

Met dat fluiterige Lykke Li-liedje boorden ze misschien een nieuw publiek aan, maar hun liveshows hielden dat publiek vervolgens als weerhaken vast. Het maakte van de band een graag geziene gast op festivals - vorige week nog als verrassingsact op Lowlands, waar Goossens even de meerwaarde van ambachtelijk drumgebeuk boven al die ingeblikte laptopbeats bewees. En vandaar dat Jan Smeets hen twee jaar een dag van tevoren belde om de grootheden van The Foo Fighters te vervangen op zijn Pinkpop, nadat zanger Dave Grohl een beenbreuk had opgelopen.

Pinkpop

Die dag was een gekke dag. Een leuke dag. Maar ook een bizarre dag, herinnert Van Bruystegem zich. "Mijn moeder is dat weekend gestorven. We speelden de dag ervoor in Utrecht. Voor de soundcheck ben ik naar Lier gereden, waar mijn moeder in mijn armen gestorven is. Toen ben ik als een gek terug naar Utrecht gereden voor een heel mooi concert. Toen belde Pinkpop. De dag erop terug naar Landgraaf, meteen erna in het vliegtuig naar Groningen, waar we een uitverkochte show hadden gepland." Want niks zitten doen is ook maar niks, vat Lange Polle het ziedende tourschema van Triggerfinger samen.

Goed, het was wel een van hun drukkere dagen, maar ook weer geen uitzondering, zegt Ruben Block. "Zo speelden we eens in Charleroi, en moesten we erna naar Italië vliegen", gaat Block verder. "Maar er was een staking in Frankrijk, dus konden we niet vliegen. Of er was iets is met het luchtradarsysteem. Heel België lag toen plat. Enfin, zaten we daar in Charleroi. Wat moesten we daar nou? Nou, gewoon, maar ergens spelen. Dus hebben we ergens een klein café in Gent gevonden, waar we die avond wel konden optreden. De Charlatan. Fantastische show."

Tekst gaat verder onder de video

In anderhalf jaar tijd speelden ze zo'n 200 shows. Deels is elke avond hetzelfde, deels is elke keer weer anders. Van Bruystegem: "Het begint met de soundcheck. Dat is plezant, die zijn we gaan gebruiken om een beetje te jammen en nieuwe ideeën uit te werken. Dan eten, samen. Daarna begint ieder met zijn rituelen. Voor mij is dat douchen. Koffie. Kostuumke aan doen. Mario doet opwarmingsoefeningen op zijn drumpad. Ruben loopt een half uur te ijsberen met zijn gitaar. Dan komt tourmanager Tompie binnen, die zegt dat we over twee minuten op moeten. Dan is het - of zo zou het vermoedelijk zijn - alsof je een shot heroïne zet. Je hart bonkt. Je komt het podium op. Kaboem. Fijn."

Block: "En natuurlijk zijn er weleens slechtere shows. Soms heeft één iemand zijn dag niet. Op zich is dat niet erg, de andere twee trekken u dan wel over de streep." En zodra de automatische piloot er ook maar een beetje in sluipt, dan weten ze dat het tijd is om een nieuwe plaat te gaan maken.

De laatste show van hun allerlaatste tournee kunnen ze zich nog goed herinneren. "Toronto", zeggen ze alle drie in koor. "Die sjieke zaal." Het was eind 2015, de bandleden hadden vooraf afgesproken een hele tijd niets te doen. Er zat een slopende tournee door Canada op, twee maanden lang in een krappe bus door dat eindeloze land. Daar begon de landing. Block: "Dat was heel raar. We voelden allemaal dat het nodig was om de trein even stop te te zetten. Het was het eerste optreden in lange tijd waarna eventjes niks gepland stond. Niets. We wisten wel dat we ooit een nieuwe plaat gingen maken, maar we moesten eerst even rusten."

Gemis

Goossens is getrouwd, Van Bruystegem heeft een vriendin, Block heeft een vriendin en twee jonge kinderen. Triggerfinger is niet van het formaat dat ze die hele entourage kunnen meeslepen door Canada - plus, hun betere helften hebben ook hun eigen werk en leven in België. "Het is een gemis", zegt Van Bruystegem. Tegenwoordig is het iets minder moeilijk met Skype en Whatsapp, maar ik wil er niet meer aan denken hoe dat vroeger was." Block: "Nou, in sommige gevallen is het makkelijker als u de ander níet ziet. Mijn zoontje had het weleens moeilijk met Skype. Dan wilde hij me niet zien, omdat hij me dan denk ik nog meer miste." Zat Block daar, achter z'n scherm.

Het beviel om een jaar lang niks te doen, weer thuis te zitten en familie en vrienden te kunnen zien. "Want buiten uw gezin zijn er een heleboel mensen die je niet ziet als je op tour bent. Je vriendenkring wordt klein."

Een jaartje geleden begon Block weer nieuwe nummers te schrijven. "Zeker onze afgelopen twee platen gingen uit van de live-synergie die er na al die jaren tussen ons is ontstaan." Er zat van tevoren al in het hoofd hoe het op een festivalpodium zou gaan klinken. Dat wil zeggen: strakke, rechtlijnige riffs - nummers gemaakt om een grote mensenmassa mee te bestrijken. Het nieuwe 'Colossus' is wat dat betreft experimenteler, losser. Het gaat meer uit van de groove dan van de stoemp in de maag.

"Voorheen was het uitgangspunt vaker dat we de nummers met zijn drieën live moesten kunnen spelen - gitaar, bas drums, zonder iets erbij. Dat is nu wat meer losgelaten."

Ergens een nieuw begin, maar toch ook weer vertrouwd. Op het podium voelt het aan als altijd. Als de zaallichten aangaan. Voet op het gaspedaal. Vol gas vooruit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden