Robert Long, beroepsprovocateur

Zanger en liedjesschrijver Robert Long is woensdag gestorven aan de gevolgen van kanker. In de jaren zeventig werd hij bekend met protestliederen tegen het establishment. Hij is 63 jaar geworden.

De grootste misser in de carrière van zanger en liedjesschrijver Robert Long is de musical ’Swingpop’ (1978) geweest, geschreven door Seth Gaaikema. Slechte kritieken, spanningen in de groep. Maar er werd ook een duo geboren. Want collega Leen Jongewaard zat ook in die productie. Die had ’ja’ gezegd tegen de rol van Moenen, de duivel, omdat Long de hoofdrol zou spelen. Ze deelden een kleedkamer en al gauw vlogen de ideeën over teksten en liedjes rond. Long en Jongewaard zouden drie programma’s maken: ’Duidelijk zo!?’, ’Tot hiertoe heeft de Heere ons geholpen’ en ’...En het bleef nog lang onrustig in de stad’. Theatershows waarin taboes niet werden geschuwd. Het eerste ging vooral over homoseksualiteit, de tweede was gericht tegen de ’gristenen’ van de EO.

„We waren goden voor elkaar”, heeft Robert Long over die samenwerking gezegd. Long was de tekstleverancier, waarbij bleek dat het provoceren hem in het bloed zat. Dat was al naar voren gekomen bij zijn eerste solo-lp uit 1974, ’Vroeger of later’. Felle liedjes waarin hij de liefde bezong, de angst (’Keer nooit je rug toe aan een homo, want dan zit ’ie aan je kont’) de hypocrisie en de kerk (in ’Jezus redt’ bijvoorbeeld). Maar hij liet op diezelfde plaat zijn gevoelige kant zien.

Robert Long werd in 1943 geboren als Bob Leverman. Zijn moeder stierf toen hij twaalf was, zijn vader op zijn twintigste. Een makkelijke jeugd had hij niet, aangezien zijn vader zijn homoseksualiteit afkeurde. Hij werd christelijk opgevoed, maar gooide dat gedachtegoed bij het ontdekken van zijn seksuele voorkeur overboord. Kreeg een hekel aan dominees, priesters en pausen. In de Tien Geboden in deze krant zei hij tegen interviewer Arjan Visser: „Ik vind het een verwerpelijk slag. Star, humorloos, liefdeloos, fantasieloos–. Als vloeken nodig is om die lui te raken, zal ik dat niet laten. Provocatie is mijn stijlmiddel, al gebruik ik het minder. Misschien heb ik wel eens te snel iets geroepen. Dat is niet erg, zo lang er maar over is nagedacht. Ik heb nooit geprovoceerd om te provoceren, mijn woede was altijd oprecht. Het móest gezegd worden.”

Vanaf 1995 was Robert Long weer te zien in het theater, na een afwezigheid van tien jaar. Het begon met ’Nu’ (1995) en het eindigde met ’’n Duivels genoegen’. Of eigenlijk met ’Brand’ uit 2004. Want toen Long bezig was met de voorbereidingen van ’’n Duivels genoegen’ werd hij, september 2005, getroffen door een hartinfarct. Long herstelde, maar kon de tour niet beginnen. Er verscheent wel een cd, met als ondertitel ’14 liedjes uit de show die het theater niet haalde’. Met onder meer een vervolg op ’Jezus redt’ uit 1974: ’Jezus redt nog altijd’. Toen hij gisteren stierf, na een kort ziekbed, had hij zijn afscheidslied al klaar en zelfs gepubliceerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden