Rob Schouten

„Rob Schouten ontslaan? Zijn jullie nou helemaal bezopen? ” Goed, misschien was de reactie van onderstaande Boeken-redacteur op deze bezuinigingsmanoeuvre wat bruusk, maar begrijpelijk toch ook, gezien Robs verdiensten: zijn onmisbare artikelen, even erudiet als leesbaar, zijn kennis, zijn fantastische pen, zijn trouw aan ons. Gelukkig werd al snel duidelijk dat Rob gewoon alles voor de krant blijft doen dat hij tot vreugde van iedereen al langer doet, alleen niet als fte’er, maar als freelancer.

Maar helemaal gerustgesteld was ik toch niet. En dus belde ik Rob om te informeren naar het financiële en psychische effect van deze operatie. Zijn reactie, typisch Rob: Nee hoor, ik hoefde over hém geen zorgen te maken. Hij voelde zich wel vrij eigenlijk, en trouwens: hij vond het al die jaren ook wel raar dat hij als redacteur werd betaald, terwijl hij typisch freelance-werk doet. Wel een calvinistisch trekje, gaf hij zelf toe, om hierin toch een daad van rechtvaardigheid te zien. Een lichte financiële compensatie leek hem wel terecht, maar verder wilde hij er niet over zeuren. Dus zal ik er ook niet over zeuren. En ga ik hem nog lang niet uitluiden of bezingen (waar verder alle reden toe is). Rob blijft gewoon, en ik hoop maar dat hij zijn nieuwe status écht niet als ontrouw beschouwt, dat verdient hij allerminst.

De beste ingevingen krijg je onder stromend water. Komen dan vanzelf. Onder de douche.

Al ruim een kwarteeuw weet ik hoe het voelt als Feyenoorder in Amsterdam te werken. Laat staan als je er woont. Zoals Rob. In een van zijn laatste sportcolumns verwoordt hij dat schitterend en zeer herkenbaar:

’Als een doodgewone Amsterdammer schuifelde ik het stadion binnen, het gezicht op verwachtingsvol. Gelukkig kon niemand zien wat ik in werkelijkheid dacht, welke vuige hoop ik koesterde dat Ajax en die hele arrogante bende van omhoog gevallen Godenzonen ten onder zouden gaan. Een makkelijke middag had ik niet. Vijf keer moest ik opstaan om, ten einde niet ontmaskerd te worden, te applaudisseren voor een Ajax-doelpunt. En ik kon niet juichend opspringen bij de superieure stiftbal van Landzaat. Eén keer ontsnapte mij een zacht ’jammer’ bij een mislukte aanval van Feyenoord en keek het meisje naast me, dat met haar vriend was meegekomen, mij aandachtig aan, maar verder bracht ik het er geloof ik behoorlijk van af als verrader. Het gaf toch nog een beetje een overwinningsgevoel, om zowel Cohen als Aboutaleb getrotseerd te hebben. Ik kon het wel gebruiken bij het treurige verlies van mijn helden.’ Leo Hoogerwerf

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden