Rob in Frankrijk

Langzaamaan raakte de straat uitgestorven, parkeerplaatsen werden niet meer bezet, achter de vensters verschenen onbekende koppen, ingehuurd om planten water te geven en de kattenbak te verschonen. Tijd om de boel de boel te laten. Op naar Bourgondië, oud land van schoonheid en overvloed. Synoniem voor lekkerbekkerij en nietsdoen. Een vriend van mij, A., bezit er een huisje met een lap grond. Zodra ik daar kom denk ik: zou ik ook wel willen, maar het puntje komt nooit bij het paaltje. Kan ik met een tweede residentie op acht uur rijden van huis nog wel naar Madagascar, naar Patagonië? Moet ik niet steeds naar Frankrijk om het dak te herstellen of het uit de hand gelopen gras te maaien? Maar bij vriend A., een sedentair type, vind ik het heerlijk: wel de lusten niet de lasten. We zitten op het terrasje en kijken in de renaissancistische verte waar de kathedraal van Autun oppiekt. Een avondwandeling langs het glooiende pad met de beukhagen en je verwacht Karel de Stoute tegen te komen, of een man met een everzwijn over zijn schouders. Het plaatsje waar het bevriende lustoord zich bevindt heet Villechaise, het is een gehucht dat aan het dorpje Glux bengelt waar ze tenminste nog een kerk hebben. Je kunt je er vrij eenvoudig in het paradijs wanen want het ligt aan een doodlopende weg, verkeer is er niet; je hoort er slechts koeien en een enkele tractor, overal groeien hortensia’s. Wie hier woont heeft een schuur en nog een schuur en nog een klein huisje voor erbij, plus een hutje. Deze streek heet de Morvan en aan het enige gebrek hier draag jezelf bij: het stikt hier van de Nederlanders. In de zomer behoort iedere tweede auto hier toe aan een landgenoot. Het lijkt wel of de autochtone bevolking zelf op de vlucht is geslagen want behalve wat pomp- en restauranthouders zie je er weinig van; het land lijkt voor ons ontruimd. Bij de zoveelste Golf met een bagagebak op het dak en een Nederlands nummerbord zucht je: alweer een Nederlander! En één ding weet je zeker: in je tegenligger zuchten ze hetzelfde; ongewenste verbroedering. Maar ja, je kunt het ze niet verbieden, hoezeer jij jezelf ook uitgezonderd waant van het gevoel aan een Nederlandse plaag bij te dragen. Volgens het NOS-journaal van enige tijd geleden zitten die Nederlanders hier met schotelantennes naar de Nederlandse televisie te kijken, maar een schotelantenne heeft A. niet. Zelfs geen televisie en ook geen internetverbinding. Om tijdens ons dolce far niente toch nog iets van het wereldnieuws mee te krijgen rijden we naar Autun voor een Nederlandse krant. Maar we zijn te laat, het rekje is leeg. Landgenoten zijn ons voor geweest. Ach, wat doet het er ook toe: geen nieuws goed nieuws. En we rijden weer terug naar zijn villegiatuur: stokbroodje brie en een glaasje wijn. Aanhangers van dat ene en algemene geloof: aan God in Frankrijk

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden