Rita Reys op 75ste nog altijd First Lady of Jazz

Een paar maanden geleden zagen we haar nog lopen in haar tuin, kwiek en vief, zingend met haar kleinkind. Dat was op de televisie, in een documentaire van Jan Kelder. Vijfenzeventig jaar werd ze toen, Rita Reys, al enkele decennia onze 'European First Lady of Jazz'. Dinsdag vierde ze haar verjaardag nogmaals in het Amsterdamse Concertgebouw met een door Willem Duys gepresenteerd feestconcert. Ze zong met haar eigen combo, met het Jazz Orchestra of The Concertgebouw en met gasten als de klassieke sopraan Miranda van Kralingen en popzangeres Mathilde Santing.

Kees Polling

De jubilaris deed het rustig aan en liet haar combo (eerste set) en het Jazz Orchestra (na de pauze) de zaal eerst opwarmen, alvorens zelf in het voetlicht te treden. In nummers als 'Just one of those things' en 'After you are gone' liet ze horen dat haar stem niet meer is wat het geweest is. Ze mist de kracht en souplesse van weleer, maar met haar timing is nog niets mis. Gelukkig wist ze haar zwakke kanten meestentijds handig te maskeren, waardoor ze na het concert een staande ovatie mocht incasseren, inclusief 'we want more'-geroep.

Het beste is Rita Reys in kleine bezettingen, als haar broze stem zich niet hoeft te forceren, zoals goed te horen is op haar laatste cd 'The Lady strikes again'. Op die plaat wordt de zangeres begeleid door haar vaste trio (met pianist Lex Jasper als vervanger van Reys' echtgenoot Pim Jacobs die enige jaren geleden overleed, diens broer Ruud op bas en Peter Ypma op drums), het virtuoze Rosenberg Trio, en het trio van pianist Cor Bakker. In intiem gezongen liedjes als 'I've got a crush on you' en 'Cry me a river' toont de First Lady zich op haar best.

Dergelijke momenten waren er ook in het Concertgebouw. Niet zoveel, want niet alles lukte even goed, maar in de subliem gezongen standards 'The shadow of your smile' (met haar trio) en 'My funny Valentine' (met het Jazz Orchestra), bereikte ze zelfs voor haar doen zeldzame toppen.

Improviseren, dat doet de vedette tegenwoordig niet meer zoveel. Jazzy stembuigingen -en hoe!-, daar blijft het eigenlijk bij. Scatten (het soleren zonder woorden) is iets van vroeger. Jammer, maar voor de solo's moesten we bij de musici zijn. Bij haar trio schitterde gastsolist Ack van Rooyen op flügelhorn. En in het Jazz Orchestra, dat zich onder Henk Meutgeerts leiding opnieuw liet kennen als wellicht Nederlands beste bigband, mochten verschillende musici uitpakken. Jonge honden als de tenorsaxofonisten Jan Menu en Sjoerd Dijkhuizen, pianist Peter Beets en gitarist Jesse van Ruller maakten duidelijk waarom ze tot de huidige jazztop horen.

Na Reys' slotnummer 'It's allright with me' was het tijd voor de finale met Miranda van Kralingen, Mathilde Santing en pianist Louis van Dijk. De klassieke sopraan droeg een lied van Michel Legrand op aan de jubilerende Reys, en Santing haalde haar over tot een duet.

De echte Finale moest toen nog komen. Dat werd een met alle gasten en musici krachtig gebracht 'I got rhythm' van George Gershwin. Hoe goed Van Kralingen en Santing daarin ook presteerden, het was -opnieuw- La Reys die in dat stuk alle aandacht naar zich toe trok.

De cd 'The Lady strikes again' (Quintessence 900.917; distributie CNR). De volgende jazzconcerten in het Vocaal Festival zijn op 24 en 27-2 (resp. Bobby McFerrin solo en McFerrin met het Rotterdams Philharmonisch Orkest).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden