Rio, stad met twee gezichten, net als sport

Dag Rio, dag Olympische Spelen. Het is tijd om te gaan. De weken zijn voorbij gevlogen. Wat was het fantastisch zeg. Niet alleen de Spelen, ook de stad heeft diepe indruk gemaakt.

Op de Copacabana zingen en dansen de mensen bij het vallen van de nacht. Met een petfles als gitaar en een afvalbak als drum doen zelfs de zwervers vrolijk mee. Om de hoek ligt een zwangere vrouw op de stoep te slapen, op haar zij, onder haar dikke buik slechts tegels als matras.

Rio de Janeiro is intens in al z'n mooi- en lelijkheid. De Brazilianen zijn lief en luidruchtig, behulpzaam en opdringerig, ze zijn alles tegelijk. De lach is nooit ver weg, bij niemand, in de stad die, net als sport, altijd twee gezichten heeft.

Adembenemende Sanne op de balk. Dolblije Elis zonder woorden. De schoenen van Dafne, met een klap tegen de baan. Gouden roeisters Ilse en Maaike uit de vrouwen twee. Zeilster Marit, sterkste en fitste van allemaal. De tranen van Ranomi. Het zwiepertje van Ellen met haar fiets. Dorian in de armen van de koning. Sharon en Ferry feestend op het strand.

Het treuren van de volleybalsters, handbalsters en hockeyers, het ijlt nog steeds een beetje na. Tom en zijn pols, Churandy en zijn blijheid, Nouchka en haar rake klappen. En voor Henk Grol vrees ik. Deze Spelen waren voor hem meer dan alles. Hij verloor, hij heeft geen doel meer. Ik hoop dat iemand hem goed in de gaten houdt.

De lucht is warm, het strand is altijd om de hoek. Net als de armoede en ellende. Zeewater spoelt over mijn voeten, vier kindjes spelen met een bal. Twee met netjes gekamde haren, twee hebben vieze kleren aan. Ze lachen en hollen. Aan het einde van het spel verwisselt de bal van eigenaar. Schuchter gaat het speelgoed van vier schone naar vier vieze handen. De twee jongens met de straat als huis nemen de bal vol verbazing mee.

De handen die het goud verdienden, eindigden hard op de straat. Het beeld van Annemiek van Vleuten op de stoeprand staat me na drie weken nog steeds zo helder voor de geest. Het goud ging naar die ander, Anna van der Breggen werd olympisch kampioen. Alles wat sport zo gruwelijk en zo prachtig tegelijk maakt kwam hier samen. Een enorm persoonlijk drama. Het hoogtepunt in een sportleven. Pure vreugde en intens verdriet.

Jarenlang van keihard werken, vol toewijding en passie, aan dat ene doel - het is geslaagd. Het is mislukt. Maar het is hoe dan ook voorbij.

De zon gaat onder, het strand loopt leeg. Ik wil blijven, blijven hangen, vasthouden aan dat verwachtingsvolle gevoel. Drie weken heeft het me vergezeld. Maar net als het water tussen mijn tenen voel ik het al verdwijnen. Ik werp een laatste blik op de stad. Rio de Janeiro heeft me bij de kladden, net als de sport me ooit gegrepen heeft. Dag Rio, dag Spelen, ik kom zeker nog eens terug.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden