Rijvaardigheid

Ze woonde in haar eentje aan de rand van Drieborg: een klein dorp in de polder waar iedereen elkaar kende. Het was een kerel van een vrouw, voor niets en niemand bang. Ze zat 'savonds bij de mannen in de enige kroeg van het dorp. Ieder groette met een zwaai. 'Moi Tetje!' Wanneer ze rond middernacht huiswaarts keerde, schommelde ze met haar hele lichaam.

Op een avond, de kroeg verlatend, viel ze van het stoepje. Brak haar heup. De kameraden schoten te hulp. Tetje kreunde: ,,Raak me niet aan!'' De dokter werd gebeld, de ambulance kwam. Opschudding in het dorp. Sensatie. De volgende dag ging Tetje over de tong.

Na ruim een week was ze weer thuis. Op gezette tijden kwam de therapeut uit het naburige dorp om Tetje te masseren en haar vorderingen gade te slaan bij het oefenen met de krukken. Vrienden bezochten Tetje met een cadeautje - in een fles. En het duurde niet lang of ze was weer present op haar barkruk.

Het lopen bleef echter pijnlijk. En fietsen durfde ze niet meer. In Drieborg was geen artsenpost. Voor een dokter moest ze naar een naburig dorp. Deze zorgde dat ze een scootmobiel kreeg via de AWBZ. Ze moest er zeshonderd gulden aan meebetalen, want, zo luidde het ambtelijk schrijven: ,,Dit geld had u voor een goede fiets ook moeten betalen.'' Tetje uitte haar verontwaardiging tegen ieder die het horen wilde. ,,Wie koopt er nou zo'n dure fiets!''

Er kwam een meneer van de scootmobielfirma om te zien of mevrouw wel overweg zou kunnen met het vervoermiddel. Na uitvoerige uitleg over alle knoppen begon de proefrit. Tetje vond het prachtig. De instructeur, naast haar lopend om aanwijzingen te geven, moest steeds harder hollen. Tetje had de vaart er goed in. Bewoners liepen hun huis uit om haar na te kijken.

Een maand later werd de scootmobiel afgeleverd. Trots reed Tetje dagelijks door dorp en polder. Na enige tijd bezocht ze de arts nogmaals. Nu met hoofdpijnklachten. ,,Rookt u? Of drinkt u?'' Ze haalde haar schouders op. ,,Soms.'' De arts kon geen oorzaak vinden. ,,Probeert u dit maar eens.'' Hij reikte haar een recept aan: ,,Trouw innemen en komt u over een maand maar terug, dan zullen we weer eens kijken.'' Thuisgekomen las Tetje: 'tegen depressie'. Verwonderd bekeek ze de bijsluiter. De rimpels in haar voorhoofd werden dieper. Ze wond zich steeds meer op. Kan uw rijvaardigheid beïnvloeden? Woedend stapte ze op haar scootmobiel. Verwonderd keek de dokter op toen ze boos z'n spreekkamer binnenstapte: ,,Man! Ik zit dagelijks in het verkeer, wat flik je me nou? Vreet ze zelf maar!'' Sprakeloos keek de arts naar het doosje dat ze voor hem neergesmeten had. Toen hij naar de deur liep was zijn patiënte reeds verdwenen - in de hoogste versnelling.

Die avond deed ze haar relaas in haar kroegje. De mededrinkers gaven haar groot gelijk.

Die Tetje. Ze durfde. Wat een wijf! Dat moest gevierd worden. Het werd laat die avond. ,,Hoogste tijd!'' meldde de tapper. Door ervaring wijs geworden daalde Tetje voorzichtig de stoep af. Ze ging haar bed opzoeken, ze was er zo met haar scooter. Een klein eindje de polderweg op en ze zou thuis zijn.

De volgende ochtend reed een boer op zijn fiets door de polder. Hé, wat lag daar nou in de sloot? Dichterbij gekomen zag hij drie wielen boven het water uitsteken.

Vijf dagen later liep een zwijgend groepje mannen door het dorp. Achter de kist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden