Rijke mensen zeg je Goedemorgen

Hij had tussen de zuilen kunnen schuilen. Maar hij stond erbuiten, in de miezerige regen.

Daar had hij zich geposteerd voor de plaatselijke boekhandel, misschien omdat hij iets te lezen in de aanbieding had.

'Hier. Lezen', zei hij toen ik naar buiten stapte, en hij fladderde met twee vochtige vellen papier in mijn richting. A-viertjes.

Ik weerde eerst af, het voorgekookte brein werkt bij zulke ontmoetingen razendsnel en roept: een gek, een junk, een zwerver. Ze willen alle drie geld.

Ik liep bij hem vandaan, hoorde hem nog breinbevestigend zeggen : 'voor een euro' en deed iets ongewoons. Iets maakte dat ik me naar hem omdraaide, misschien was het de miezerigheid van alles, de verlatenheid van de stad op dit ochtendlijk uur, misschien was het november, altijd november.

Hij fladderde nog eens met zijn papieren. 'Hier. Lezen', zei hij weer. 'Voor een euro.'

Ik nam de vochtige vellen van hem aan.

Het ene was bedrukt met een onrustige, in verschillende lettertypen geprinte tekst, met erboven de aanhef: America, I love you, Thank you Obama.

Het andere bevatte een gedicht.

Beide vellen waren ondertekend met Hakim ik Weet niks.

'Jij bent Hakim', zei ik.

'Ja, Hakim', zei hij.

Ik keek in een ongeschoren gezicht, met een ingevallen mond. Hij miste zijn tanden. Ik schatte hem rond de vijftig.

'En je bent dichter.'

'Ja, dichter.'

Hij beperkte zich ertoe mij te herhalen.

'En je bent zwerver.'

'Ja, zwerver.'

Nu lachte hij even.

Mijn oog ging scannend over de Amerika-tekst en bleef even hangen op de naam van Bob Marley. 'Hee Bob Marley', zei ik.

'Marley, ja, Marley', zei hij en hij wipte even van de ene voet op de andere.

'Waar kom je vandaan, Hakim?' vroeg ik. 'Marokko', zei hij. 'Al in Nederland 35 jaar. En nog steeds zwerver.' Nu lachte hij weer.

'Hoe komt dat?' vroeg ik.

Zijn antwoord was kort.

'Ziek, psychiater, patiënt.'

Hij pauzeerde even.

'Maar alles komt goed.'

Hij wachtte duidelijk op zijn geld en ik realiseerde me dat ik voor die ene euro niet veel meer zou horen.

'Heb je familie?' probeerde ik nog, terwijl ik in mijn zak naar muntgeld zocht. 'In Marokko', zei hij. 'En in Nederland nog een broer en een zus.' En nee, hij had geen contact met ze. Ik las: New York. I long for you. En Obama. I love you America. Ik gezien jou, jij niet gezien mij.

Ik gaf hem een twee eurostuk. Hij tikte me erkentelijk tegen de schouder, draaide zich om en dook op een moeder met een bakfiets.

'Hier. Lezen.'

Ik vervolgde mijn weg en las de laatste strofe van zijn gedicht.

Rijke mensen zeg je

Goedemorgen

Arme mensen zeg je

Goedemiddag

Net beginnen voor opleiding.

Maakt Rijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden