Recensie

Rihanna is opeens kwetsbaar en eigenzinnig

Rihanna tijdens de Hollywood Bowl in Los Angeles, in oktober.Beeld ap

Oioioi, wat komt Rihanna tegen het einde van ANTi hard binnen met 'Higher'. Ze smoort haar liefdesverdriet in whiskey, gooit er smekend alles uit, waarbij ze met licht dubbele tong nét die hoge noten niet haalt. En dat is prachtig.

Rihanna klinkt opvallend kwetsbaar, op haar veel te langverwachte achtste album. Na een jaar van gebuzz op sociale media, ingewikkelde promotieapps, drie singles die hier ontbreken, voelt de cd ergens een beetje als anticlimax.

Dat heeft deels te maken met hoe het album vorige week woensdag plots op Tidal verscheen: dat bleek een foutje. En toen toch weer niet. En toen gaf Rihanna de plaat maar voor niets weg.

Ondertussen beleeft ANTi van al Riri's albums de slechtste openingsweek in de Amerikaanse hitlijsten en ook critici zijn behoorlijk verdeeld (Guardian, Pitchfork).

Geen popknallers
Maar die anticlimax komt na al die spanningsopbouw ook door het ontbreken van uitbundige popknallers zoals we die van Rihanna gewend zijn. Het is allemaal nogal duister en ingetogen, al helemaal voor een zangeres die bekend staat om haar lichtelijk postmodernistische, behoorlijk zorgeloze joie de vivre (New York Magazine doopte haar tot "High Priestess of Not Giving a Fuck").

Het album
Luister naar het album van Rihanna op streamingsdienst Tidal.

Beeld Album cover

Dit keer flirt de op Barbados geboren superster meer met broeierige, alternatieve hiphop dan de opzwepende, r&b-georiënteerde dancepop van weleer. Maar met ANTi bewijst Rihanna dat ze het niet louter van dergelijke popknallers hoeft te hebben. En ook niet van haar sexappeal, noch van dat doorborende paar grijsgroene ogen, of dat übercoole imago, vol speedboten en walmende joints vereeuwigd op Instagram.

Ze geeft écht geen f*ck
Nee, op ANTi toont Riri zich bovenal zangeres. En lijkt ze voor het eerst eens écht geen f*ck te geven. ANTi klinkt bovenal als een album dat zij zelf wilde maken, ongebonden voor verwachtingen. Natuurlijk is er nog steeds de sporadische autotune ('Work', met Drake) en de geijkte stoerdoenerij over wiet en foute mannen, maar toch overtuigt ANTi vanaf die sterke, strak groovende opener 'Consideration'. Na een zwoele cover/kopie van Tame Impala (!) dreigt het album eventjes te kapseizen, met een tokkelend niemendalletje en een soulvolle wals die nogal uit de toon vallen.

Maar dan dus 'Higher'. Krap twee minuten, maar het hoogtepunt van de meest eigenzinnige Rihanna tot nu toe.

Oordeel: ****

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden