Rewire zeer geslaagd

Het Haagse festival Rewire bevestigde dit weekend zijn status als een van de avontuurlijkste festivals van het land.

Goed, er staan flesjes Vedett in de kerkbanken, dat is misschien niet helemaal de normale gang van zaken in de Teresia van Avilakerk in Den Haag. Maar verder zit het publiek devoot te luisteren, alsof het zondagochtend is, en er een mis wordt opgedragen.

Voor het altaar, half verscholen in een mysterieus uitgelichte kolom van rook, staat de Amerikaanse zangeres Julia Holter. Ze speelt de nummers van haar laatste plaat 'Loud City Song'. Geraffineerde kamerpop, live uitgevoerd met onder meer cello en saxofoon. De stem van Holter snijdt mooi door de ruimte. "Hier klinkt alles automatisch goed", merkt ze halverwege haar optreden op, terwijl ze een bewonderende blik over de ongebruikelijke concertlocatie laat glijden. "Dankjewel, kerk". Waarna een van haar bandleden grapt: "Dankjewel, God".

De goden lijken Rewire inderdaad goed gezind. Het Haagse festival beleefde dit weekend de derde editie, en bevestigde zijn status als een van de avontuurlijkste festivals van het land. Net als bij het ongeveer gelijktijdig plaatsvindende November Music in Den Bosch ligt het accent op avant-gardemuziek en geluidsexperimenten. Ter omlijsting is er ook nog een expositie met hedendaagse beeldende kunst. Dan kun je nog vrezen dat het op een slecht bezocht 'subsidiefestival' uitloopt, maar nee: de zalen zaten allemaal lekker vol. En die kerk dus ook.

Waar op November Music de meeste artiesten oorspronkelijk uit de hoek van de hedendaagse en de geïmproviseerde muziek komen, bestaat de hoofdmoot van de programmering op Rewire uit elektronica-artiesten die geen last hebben van dansvloer-tunnelvisie. De aanvliegroute mag een andere zijn, de eindbestemming ligt in dezelfde buurt: een botsing tussen stromingen, die zich niet in een genre laat persen.

Helemaal interessant wordt het als twee Berlijnse technolegendes zich allebei met jazz gaan bemoeien. De eerste die aantreedt is Moritz von Oswald, die in de jaren negentig onder zijn pseudoniem Maurizio het label Basic Channel runde, en toen aan de wieg stond van de dubtechno. Hij heeft de Noorse trompettist Nils Petter Molvaer meegenomen.

Ook zij hebben het geluk in de kerk te mogen spelen. Wonderlijk hoe mooi de technoritmes van Moritz von Oswald in die ruimte weergalmen. Hij behoort dan ook niet tot de school van de dreunende doorstamp-dj's; zijn beats en geluiden zijn eerder spaarzaam en subtiel, en brengen je langzaam onder hypnose. Dat effect wordt eigenlijk alleen maar versterkt door de gewijde omgeving.

Je kunt je wel afvragen of de trompet van Nils Petter Molvaer nu het perfecte complement is van die muziek. Zijn solo's doorkruisen het hypnotische effect juist een beetje, zonder dat ze de muziek naar een ander plan weten te tillen. Het optreden bleef daardoor wat statisch, en neigde af en toe zelfs een beetje naar easy listening.

Easy listening was het zeker niet bij Ricardo Villalobos, een pionier van de minimale techno. Samen met Max Loderbauer remixte hij een paar jaar geleden de catalogus van avant-garde jazzlabel ECM (waar onder andere Nils Petter Molvaer onder contract staat), en met dat project staan ze nu op het festival, vergezeld van een klarinettist.

Ze stellen het publiek op de proef met een soort soep van geluid waar je nauwelijks afzonderlijke elementen in kunt ontwaren - geen beats, geen jazzsamples, slechts abstract verknipte frequenties - maar die toch boeit. Het is muziek die je moet beluisteren zoals je kijkt naar een wateroppervlak in de zon: het totaalbeeld blijft ongeveer hetzelfde, maar iedere vierkante centimeter is continu in beweging.

Pas na bijna een half uur maakt zich ineens een helder, lang aangehouden synthesizerakkoord los uit de speakers. Alsof de camera van het wateroppervlak naar een strakke, blauwe lucht zwenkt. Waar spoedig ook een vogel rondfladdert: de klarinettist, die tot dan toe slechts onnadrukkelijk het algehele geluidsbeeld heeft geaccentueerd, veroorlooft zich ineens wat zwierige capriolen, en uiteindelijk wordt er zelfs nog wat echt vuurwerk afgestoken. Al is een deel van het publiek dan al afgehaakt.

Mooi, dat twee van zulke op het oog vergelijkbare experimenten twee radicaal verschillende uitkomsten opleveren. Dat compliment geldt niet alleen de muzikanten zelf, maar zeker ook de programmeurs van Rewire.

Rewire Festival

HHHHH

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden