Reünie na de rocksoap

De Britse rockband The Libertines treedt komende donderdag op in Amsterdam. Ze zijn weer terug, wat jarenlang onvoorstelbaar was nadat de band in 2004 van ellende uit elkaar viel.

Hoe vaak is de reünie van een band geen treurig bewijs dat het muzikale niveau van weleer nooit meer gehaald wordt? Dat bandleden elkaar louter om financiële redenen in de armen vallen? Er lijkt geen sprake van, bij de indierockers van The Libertines.

Goed, de heren geven toe dat ze er niet rouwig om zijn dat ze via hun verzoening tonnen binnenharken. Maar het is vooral heimwee naar de chemie tussen frontmannen Carl Barât en Pete Doherty die het viertal weer bijeen brengt. Eerst op het podium, straks ook in de studio. De band belooft een opvolger van hun tweede en laatste album 'The Libertines' (2004). De wederopstanding is geen noodgreep, maar artistieke bravoure. Niet zonder risico. De kans bestaat dat de mythische herinnering aan de succesperiode van The Libertines averij oploopt.

Het is 1997 als The Libertines worden opgericht. Rock 'n roll beleeft na een ingedutte periode een opleving. Nieuwe indierockbandjes melden zich na de millenniumwisseling, er verschijnen nieuwe sterren aan het firmament. In Amerika gaan The Strokes en The White Stripes voorop. De gedoodverfde Europese tegenhanger is de club van Barât en Doherty, met bassist John Hassall en drummer Gary Powell aan hun zijde.

Debuutplaat 'Up The Bracket' zorgt in 2002 voor een doorbraak. De krakende, stampende muziek krijgt snel een jong grootstedelijk publiek in de greep. De band vertegenwoordigt eerder een levensstijl dan een muzieksmaak. De laat-maar-waaien-mentaliteit van de bandleden valt in de smaak. Met verrassingsoptredens zetten The Libertines zichzelf slim in de schijnwerpers. Kort van tevoren worden ze aangekondigd. Vanavond, dat kraakpand, zorg dat je er bij bent. Barât en Doherty, vaak samen blèrend in één microfoon, worden als helden omarmd.

Op het terrein van de mode zet Doherty de toon met zijn superstrakke skinny jeans, kenmerkende hoedje, polo met bretels, en make-upgebruik. Zijn relatie met topmodel en nachtdier Kate Moss geeft extra cachet aan zijn imago. De middelste noemer uit het rijtje 'seks, drugs en rock-'n-roll' eist ondertussen steeds zichtbaarder zijn tol bij Doherty. Hij is verslaafd aan diverse harddrugs, voornamelijk heroïne. De artiest takelt zienderogen af, en haalt ondertussen de raarste fratsen uit. Van redder van de Europese rock 'n roll glijdt Doherty langzaam af tot omstreden figuur. In een interview zegt de muzikant dat hij niet zelfdestructief bezig is, maar 'zelfdefensief'. Waartegen hij zichzelf wapent? De realiteit! Ondertussen mist hij repetitiesessies, komt hij te laat opdagen bij optredens, en wanneer hij eens op het podium staat is het al heel wat als hij de helft van zijn teksten nog weet. Zijn bandmaten pikken het tegen 2004 niet langer. Einde van The Libertines.

Wat daarop volgt is een rock-'n-rollsoap. Doherty belandt meermaals in de bak. De rechter zet hem twee maanden vast nadat hij heeft ingebroken in het appartement van zijn bandmaatje Barât. De buit: een award van muziekblad NME en een antieke gitaar. Barât publiceert op zijn beurt in 2010 de autobiografie 'Threepenny Memoir'. Daarin beschrijft hij hoe de drugsverslaving van Doherty van kwaad tot erger ging en uiteindelijk onwerkbaar werd. Een tastbaarder afscheid van het wilde leventje dat hij met The Libertines leed dan dit onthullende boek van Barât lijkt er niet te zijn. Doherty staat daarna meer bekend als drugsverslaafde dan als muzikant. In het openbaar verschijnt hij vaak met zangeres Amy Winehouse (1983-2011), die ten onder zou gaan aan haar drugs- en drankverslaving.

Doherty doet na het uiteenvallen van The Libertines een nieuwe poging met zijn nieuwe band Babyshambles. Barât probeert hetzelfde met zijn formatie Dirty Pretty Things. Hun wegen zijn gescheiden, maar het resultaat is vergelijkbaar: middelmatig succes. Steeds borrelt die ene vraag weer op. Wat als The Libertines als een feniks uit zijn as herrijzen konden?

Dan blijkt het opeens snel beklonken, afgelopen zomer. Na een geruchtenstroom vindt in juli een grote reünieshow plaats in Hyde Park, Londen. Bijna 70.000 fans komen erop af. Het is het grootste concert dat de gitaarband ooit gaf. De internationale pers deelde de euforie van de toeschouwers: de chemie tussen Barât en Doherty is er nog. Ze delen de microfoon weer, terwijl ze elkaar als katten kopjes geven.

Doherty maakt solo momenteel nog altijd niet bepaald de indruk dat hij weer in vorm is. Dit zegt niet alles. Want de - muzikaal weinig steekhoudende - vergelijking tussen de Beatles en The Libertines draagt een waarheid in zich. Bij de vierkoppige bands, allebei Brits en dol op militaire jasjes, is het de combinatie van twee mannen, zangers met een gitaar, die succes garandeert.

Barât zei eens in een interview: "Pete maakt iets speciaals in mij los, niemand anders kan dat."

Donderdag spelen The Libertines in de Heineken Music Hall, hun tweede concert in Nederland ooit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden